گو پنبه

گوپنبه. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ] ( اِ مرکب ) رجوع به ابوطیلون و گنده کنف و طوق شود. در مازندران به تاتوله گفته میشود. ( واژه نامه طبری ).

در مازندران به تاتوله گفته میشود

💡 در کام سمندر شکند شهد سلامت گر تربیت شعله کند پنبه داغم

💡 ز شبنم گو منه گل پنبه در گوش که حیرت بلبلان را کرده خاموش

💡 انکه خیاط برد پارچه از رووارش پنبه حلاج چرا کم نکند از کارش

💡 در این غایتم رشت باید کفن که مویم چو پنبه‌ست و دوکم بدن

💡 جوان چون آتشست ای پیرِ عاجز تو چون پنبه، نسازد هر دو هرگز