گریه در گلو داش

گریه در گلو داشتن. [ گ ِرْ ی َ / ی ِ دَ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از گریه موجود و مهیا داشتن.( آنندراج ). به حال گریه بودن. ( رشیدی ):
ز همزبانی گل رنگ نیست بلبل را
که غنچه خندد واو گریه در گلو دارد.ظهوری ( از آنندراج ).

💡 چون شمع، گریه در کرم دست حلقه کرد این تیغ آبدار مرا بر کمر بس است

💡 ز یک غنچه اشک بر شاخ مژگان به گریه در‌آرم چو ابر آسمان را

💡 از بسکه نازک است دل پر ز آرزو داریم همچو شیشهٔ می گریه در گلو

💡 در گریه اختیار ندارم که دیده ام از گریه در فراق تو بی اختیار شد

💡 چو غیر گریه درین باغ رسم دیگر نیست به حیرتم که گل این خنده از کجا آموخت

💡 هزار تفرقه از گریه در دل است مرا چو آن دهی که از آنجا سپاه می گذرد