کلمات هندی قران

[ویکی فقه] کلمات هندی قرآن. کلمات هندی قرآن به کلماتی از قرآن، به لغت اهل هند اطلاق می شود.
زبان هندی از جمله زبان های آریایی است که زبان شناسان آن را از مجموعه زبان های هندی ایرانی و از خانواده زبان های هندی اروپایی قلمداد می کنند.
کلمات قرآنی منسوب به زبان هندی
کلمات قرآنی ذیل به هندی منسوب است:۱. ابلعی: بنوش: (یا ارض ابلعی ماءک)؛۲. طوبی: بهشت: (طوبی لهم وحسن مآب)؛ ( سیوطی این اسم را در شمار اسامی حبشی نیز ذکر کرده است)۳. سندس: حریر نازک. نویسنده کتاب القرائات القرآنیة کلمه «ابلعی» را بدون اختلاف، هندی دانسته، اما کلمه «طوبی» را لغتی شمرده است که مخالفت های ضعیفی هم درباره آن هست.

💡 این زبان در مراکز شهری و نیمه‌شهری ایالت‌های انگلیسی‌زبان هند مرسوم است، اما به تدریج در حال گسترش به مناطق روستایی و دورافتاده این ایالت‌ها از طریق تلویزیون، تلفن همراه و واژگان شفاهی نیز هست. بسیاری از هندی‌زبانان تشخیص نمی‌دهند که در حال گنجانیدن کلمات انگلیسی در جملات هندی هستند یا گنجانیدن کلمات هندی در جملات انگلیسی. دیوید کریستال زبان‌شناس بریتانیایی دانشگاه ولز، در سال ۲۰۰۴ پیش‌بینی کرده بود که با جمعیتی ۳۵۰ میلیونی، شمار هنگلیش‌زبانان جهان به زودی از انگلیسی‌زبانان بومی بیشتر می‌شود.

💡 قصیده‌هایش به سبک خراسانی اغلب در مدح پادشاهان غزنوی هستند بیانی ساده و روان داشته و چنین می‌نماید که به فلسفه و ریاضیات آشنا بوده است. در اشعارش برخی کلمات هندی دیده می‌شوند.