پیمانه پرست

پیمانه پرست. [ پ َ / پ ِ ن َ / ن ِ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) آنکه پیمانه پرستد. مجازاً می پرست.

باده پرست، می پرست، باده خوار.

( صفت ) آنکه پیمانه را پرستد می پرست.

💡 ز خود پرستی و هستی دلم بجان آمد بگو که ساقی مستان بیار پیمانه

💡 می پرستی محتسب از ما بلندآوازه شد شیشه را با ساغر و پیمانه سرگوشی بس است

💡 از زهر بلا پرست پیمانه ما دورست ز ملک عافیت خانه ما

💡 مست پیمانه اوا آتش، من و شمع سحری می پرستان به می و قبله پرستان به نماز