پیشگیری همگانی

💡 ۱۹۵۶ میلادی: برنامه‌های پیشگیری از حوادث به وسیله اداره بهداشت همگانی آمریکا ارائه شد.

💡 کاربرد پیشگیری دارویی به موقعیت محلی، گونه انگل، حساسیت انگل در مقابل دارو، آندمیسیته بیماری، درصد پوشش مردم، نوع دارو، مدت توزیع و نظم آن بستگی دارد. از مشکلات دیگر پیشگیری دارویی، هزینه زیاد، مشکل توزیع و پذیرش مردم است. به علت وجود این مشکل‌ها، پیشگیری دارویی همگانی در مناطق بومی در حال حاضر توصیه نمی‌شود. فقط در موارد استثنایی برای دو گروه آسیب‌پذیر (یعنی زنان آبستن، به‌ویژه آبستنی اول و کودکان سنین پایین) پیشگیری دارویی تجویز می‌شود و همچنین به افراد غیر ایمن که به مناطق آلوده مسافرت می‌کنند پیشگیری دارویی داده می‌شود.

💡 دولت‌ها موظف هستند با اجرای برنامه‌های پیشگیری همگانی، از گسترش بیماری‌های واگیردار در میان تمامی اقشار جامعه جلوگیری کرده و هزینه‌های سنگین درمانی را مدیریت کنند.

💡 استراتژی‌های پیشگیری همگانی شامل توزیع گسترده ماسک، رعایت پروتکل‌های بهداشتی و اجرای کمپین‌های آموزشی در رسانه‌ها برای افزایش سطح آگاهی و سلامت عمومی مردم است.

💡 در زمان شیوع ویروس‌های جدید، تنها از طریق پیشگیری همگانی و مشارکت فعال تمامی شهروندان می‌توان موفق به مهار کردن روند گسترش بیماری و کاهش تلفات شد.