واجب داشتن

واجب داشتن. [ ج ِ ت َ ] ( مص مرکب ) روا داشتن. سزا داشتن: آنچه به وقت وفات پدر ما امیر ماضی رحمةاﷲ علیه کرد و نمودار شفقت و نصیحتها که واجب داشت نوخاستگان را به غزنین آن است که واجب نکند که هرگز فراموش شود. ( تاریخ بیهقی ). رجوع به واجب شود. || صلاح دانستن. روی دیدن. مصلحت دیدن: اما بوسهل این [ نیکوئی بر دشمن مغلوب را ] واجب نداشت. ( تاریخ بیهقی ). اگر به آخر عمر چنین یک جفا واجب داشت... بدان هزار مصلحت بباید نگریست که از ما نگاه داشت. ( تاریخ بیهقی ). و رجوع به واجب شود. || لازم شمردن. لازم دانستن: واجب دارم و فریضه بینم که کسانی که از این شهر باشند و در ایشان فضلی باشد ذکر ایشان بیاوردن. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 277 ). چون برخواندن قادر بود باید که در آن تأمل واجب دارد. ( کلیله و دمنه ). و رجوع به واجب شود.

( مصدر ) ۱ - لازم شمردن. ۲ - صلاح دانستن. ۳ - روا داشتن سزاوار دانستن.
روا داشتن سزا داشتن

💡 و اين آيات موافق با دلايلى عقلى هستند مبنى بر اينكه: آنكه آگاهتر است در حيازت مقامامامت بر ديگران كه در علم با او مساوى نيستند تقدّم و برترى دارد و دلالت آشكار دارندبر اينكه مقدّم داشتن اميرمؤ منان على (عليه السلام ) در مورد جانشينى ازرسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) و امامت اُمّت بر همه مسلمين واجب است، چرا كه اودر علم و شناخت، بر ديگران برترى و تقدّم دارد، ولى ديگران به پايه او نمى رسند.

💡 سيرى و بر پا داشتن و انجام دادن واجبات با هم جمع نمى شوند؛ لايجتمع الشبع و القيام بالمفترض. (620)