مسکن گاه

مسکن گاه. [ م َ ک َ ] ( اِ مرکب ) محل سکونت. جای باشش:
همتش بین و دل و جای و شناخت
کو کجا بگزید و مسکن گاه ساخت.مولوی.

( اسم ) محل سکونت مسکن جایگاه: همتش بین و دل وجان و شناخت کو کجا بگزید و مسکن گاه ساخت. ( مثنوی ) توضیح با اینکه مسکن اسم مکان است پسوند مکان فارسی بدان الحاق شده معبد جای.

💡 او نیز گاه جودت، سازد سفینه مسکن تا جان ز موج دستت، بیرون برد بساحل

💡 دلم چون مسکن او شد از این است که گاهی شاد و گاه اندوهگین است

💡 خوبان شهر بین که در این مسکن من اند گه شمع بزم و گاه گل دامن من اند