مسلم بن ریاح

[ویکی اهل البیت] وی غلام حضرت امام علی علیه السلام بوده که با امام حسین علیه السلام در کربلا حضور داشت و پس از شهادت حضرت جان سالم بدر برد، وی برخی حوادث کربلا را گزارش کرده است.

💡 مسعودى در كتاب التنيه و الاشراف سفارشهاى يزيد را به مسلم بن عقبه چنين آورده است: چون به مدينه رسيدى، هر كس را كه مانع ورودت به مدينه شد و يا به جنگ تو برخاست با او بجنگ و پاسخ شمشير را با شمشير بده و بر آنها رحم مكن، و مدت سه روز دست سپاهيانت را به غارت اموال مردم مدينه آزاد بگذار.

💡 طبرى و ديگران آورده اند كه مسلم بن عقبه از مردم خواست تا بر اساس ‍ اينكه يزيد بن معاويه آزاد است كه هر طور بخواهد در جان و مال و خاندانشان دخل و تصرف نمايد بيعت كنند! (298)

💡 گم كردن راه از يك سو و تشنگى شديد از سوى ديگر مانع بزرگى بر ادامه راه بودكه مسلم بن عقيل را واداشت تا به امام حسين عليه السلام نامه اى چنين نوشت:

💡 عبدالله بن عمير اذن مى گيرد و امام به او رخصت مى دهد. لحظه ها بر حبيب به كندى مىگذرند. ما جراى زندانى است و آخرين دانه هاى زنجير. ماجراى كبوتر است و آخرينبندهاى پاى. اين اشتياق، زمانى بيشتر شعله مى كشد كه مسلم بن عوسجه، يار صميمىو ديرين او نيز از اسب به زير مى افتد و تنها عزم پر كشيدن مى كند.

💡 مسلم بن عقيل به عنوان رهبر با نفوذ قيام كه موافقت او لازمه هر حركتى بود، اخراج ووالى را منتفى مى سازد يا آنكه آن را بى اهميت جلوه مى دهد: زيرا وى با عملكردهوشيارانه خود در صدد آن است تا اين جنبش نوزاد در آستانه خيزش خود با اتفاقاتناموافق و غير منتظره، متوقف نگردد و لشكريان شام با اولين گام بر داشتن اينطفل، آن را از پا در نياورند.

💡 مسلم بن عقيل به كوفه آمده و شيعيان به نام حسين بن على با او بيعت مى كنند؛ اگركوفه را مى خواهى، مردى قاطع، چون خودت، را به كوفه بفرست؛ زيرا نعمان بنبشير شخصى ضعيف و يا اينكه خود را به سستى زده است.