مره بن منقذ عبدی

[ویکی شیعه] مرة بن منقذ عبدی. مُرّة بن مُنقذ عَبدی، از سپاهیان عمر بن سعد در واقعه عاشورا بود که در منابع تاریخی به عنوان قاتل علی اکبر(ع) معرفی شده است. در محاصره یاران مختار دست راستش ضربه ای خورد که تا پایان عمر فلج بود. او از این محاصره نجات یافت و در بصره به مصعب بن زبیر پیوست.
مرة، از طایفه عبدالقیس بود. از او به مرة بن منقذ بن شجاع عبدی، مرة بن منقذ بن نعمان عبدی و مرة بن منقذ بن عبدالقیس یاد شده است.
[ویکی شیعه] مُرّة بن مُنقذ عَبدی، از سپاهیان عمر بن سعد در واقعه عاشورا بود که در منابع تاریخی به عنوان قاتل علی اکبر(ع) معرفی شده است. در محاصره یاران مختار دست راستش ضربه ای خورد که تا پایان عمر فلج بود. او از این محاصره نجات یافت و در بصره به مصعب بن زبیر پیوست.
مرة، از طایفه عبدالقیس بود. از او به مرة بن منقذ بن شجاع عبدی، مرة بن منقذ بن نعمان عبدی و مرة بن منقذ بن عبدالقیس یاد شده است.
پدرش، منقذ بن نعمان، در جنگ جمل در سپاه امام علی(ع) پرچم دار قبیله عبدالقیس بود. وی هنگامی پرچم این قبیله را به دست گرفت که جمعی از پرچم داران قبیله مانند قاسم بن مسلم، زید بن صوحان، و سیحان بن صوحان به شهادت رسیدند. او پرچم را به دست فرزندش مُرّة بن منقذ داد و تا پایان جنگ، پرچم این گروه در دست مرة بود.

💡 زمانی که به میدان برگشت مردی به نام مر بن سعد (به عربی: مُرَّ بن سَعد) یا مره بن منقذ عبدی (به عربی: مُرَّة بن مُنْقِذ عَبدى) از پشت به او ضربه‌ای وارد کرد که باعث شد او از اسب به زمین بیفتد؛ حسین که تا آن‌هنگام با گریه دیده نمی‌شد با دیدن سقوط پسرش شروع به گریه کرد.

💡 منابع شیعه روایت کرده‌اند از آنجایی که یزید با علی‌اکبر نسبت خویشاوندی داشت، به او امان داد ولی علی‌اکبر قبول نکرد و در پاسخ گفت: «قرابت با رسول خدا با ارزش‌تر است». به گفته این منابع، علی‌اکبر در مقابل چشمان پدرش نزدیک به ده مرتبه به میدان نبرد رفت و هر بار نزدیک به دو یا سه نفر را کشت. او در حالی که خسته و تشنه شده بود نزد پدرش بازگشت و در خواست آب کرد، می‌گویند پدرش به او گفت: «پسرم! ببین دهان من از دهان تو خشک‌تر است، اندکی پیکار کن که به‌زودی از دست جدت رسول خدا سیراب خواهی شد» سپس او به میدان جنگ بازگشت. زمانی که به میدان برگشت مردی به نام مر بن سعد (به عربی: مُرَّ بن سَعد) یا مره بن منقذ عبدی (به عربی: مُرَّة بن مُنْقِذ عَبدى) از پشت به او ضربه‌ای وارد کرد که باعث شد او از اسب به زمین بیفتد؛ حسین که تا آن‌هنگام با گریه دیده نمی‌شد با دیدن سقوط پسرش شروع به گریه کرد. بعد از سقوط او دشمن او را احاطه و بدنش را قطعه قطعه کردند. مرتضی مطهری در اینجا می‌گوید: