[ویکی فقه] مراد بالذات به شیء متعلق اراده مستقل مرید اطلاق می شود.
مراد بالذات، مقابل مراد بالتبع بوده و عبارت است از مرادی که به خودی خود مطلوب مرید می باشد و اراده به طور مستقیم و مستقل به خود آن تعلق می گیرد، مانند: اراده مولا به امر به نماز، که در این جا خود نماز مراد بالذات است، نه چیز دیگر.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 با اينكه شرور نيز بالعرض (نه بالذات ) مورد اراده و قضاى الهى هستند، به اين معناكه شرور لوازم خيراتى هستند كه بر آنها غالب است هر چند كه ذاتا يعنى از آن جهت كهشرورند مورد اراده واقع نيستند. و شرور از آن جهت كه تابع خيرانند (به اعتبارى ) همخيراند و هم مراد، همان طور كه معلوم اند، از اين رو از حيطه اراده خارج نمى باشند چنانكهاز حيطه علم نيز بيرون نيستند.
💡 به هر حال، بنا بر هر دو فرض، مراد از آيه شريفه اين است كه: غير از خداى تعالىهر موجودى كه تصور شود ممكن است، و ممكن هر چند كه به ايجاد خداى تعالى وجوديافته باشد، از نظر ذات خودش معدوم و هالك است، تنها موجودى كه فى حد نفسه راهىبراى بطلان و هلاكت در او نيست ذات خداوند است كه واجب بالذات است.
