ماهی گوش

ماهی گوش. ( اِ مرکب ) وَدَع. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). گوش ماهی: مرث الودع مرثاً؛ مکید مهره ماهی گوش را. ( منتهی الارب ).

گوش ماهی

💡 ز فعل او مُقَمَّر پشت ماهی ز گوش او مُنَقَّط روی کیوان

💡 می شود لب تشنه را معلوم، راز تشنگی بر لب دریا اگر گوشی چو ماهی افکند

💡 چنان تنگی درو از جوش ماهی که نبود جای در در گوش ماهی

💡 مرغ و ماهی پس از این واقعه در حسرت تو هرکجا گوش کند ناله و شیون شنود

💡 نیست گنجایش اسرا حقیقت دل را گوش ماهی صدف گوهر دریا نشود