غبار رازی

غباررازی. [ غ ُ رِ ] ( اِخ ) از شاعران دوره قاجاریه بوده است. رضاقلی خان هدایت آرد: اسمش میرزا نبی ودر هشت ماهگی در غلبه مرض آبله اعمی گشت و در سن شباب بقدر امکان تحصیل علوم کردی. عجب اینکه با وجود عدم بصیرت به شغل و حرفت عطاری که به کثرت ادویه معروف است پرداختی و هر چه از او خواستندی از محل معین بی اشتباه و اختلاف به خواهنده دادی. قرب دوازده سال بدین کار اشتغال داشت و از دیوان شعرا که استماع میکرد تتبعی وافی و حفظی کافی حاصل داشت. در اواخر عمر به زیارت مشهد مقدس رضوی علیه السلام رفته سالی دو در آن ( حرم ) محترم مجاورت گزید پس از مراجعت در سنه 1272 رحلت کرد. مدت عمرش سی وچهار بوده است. از اوست:
باغ را باد بهاری در در و گوهر گرفت
گلبن از گل همچو افریدون بسر افسر گرفت
از پی آرایش صحن چمن دست صبا
از شکوفه شاخ را در گونه گون زیور گرفت
ابر گلبن را به سر بیجاده گون دستاربست
باد از فرق بساتین سیمگون معجر گرفت
از مشجر حله ها و از مرصع کله ها
بوستان گوئی که تشریف از شه صفدر گرفت.( مجمع الفصحا ج 2 ص 368 ).و رجوع به مجمعالفصحا ج 2 ص 369 شود.

از شاعران دوره قاجاریه بوده است

💡 آیات چهارم و پنجم این سوره، صحنه حمله غافلگیرانه سربازان را گزارش می‌کند و گوشه‌ای از آن را به تصویر می‌کشد. قرشی لغت‌شناس شیعی در قاموس قرآن، معنای «اثرن» از ریشه «اثاره» را به حرکت درآوردن و پراکنده‌ساختن آورده‌است و مکارم شیرازی مفسر شیعی، در این باره می‌آورد که چون این فعل با «نقعا» همراه است، پراکندن غبار را می‌رساند. همچنین او در توضیح مرجع ضمیر به‌کار رفته در این آیه می‌نویسد: «ضمیر در «بِه» به دویدن — عَدو — در جمله «و العادیات ضبحا» برمی‌گردد و در اینجا به معنی سببیت است؛ یعنی به دلیل این دویدن گرد و غبار برخاست.» البته بنا به نظر فخر رازی مفسر سنی مذهب، احتمال دارد که به معنای ظرفیت هم باشد. در این حالت اشاره به زمان یا مکانی است که در آن حمله سربازان و جنگ اتفاق افتاده‌است. از این دو احتمال (سببیت و ظرفیت) مکارم شیرازی احتمال اول را صحیح‌تر می‌داند. این مرجع ضمیر و معنی باء در آیه بعدی «فوسطن به جمعاً» هم تکرار می‌شود.