عمید الدوله

( عمیدالدولة ) عمیدالدولة. [ ع َ دُدْ دَ ل َ ] ( ع اِ مرکب ) بزرگ دولت. سرور حکومت. آنکه دولت بر او تکیه کند. و آن لقبی بود که به بزرگان مملکت می دادند.
عمیدالدولة. [ ع َ دُدْ دَ ل َ ] ( اِخ ) حسین بن قاسم بن عبیداﷲ. ملقب به عمیدالدولة. وزیر المقتدر باﷲ عباسی. رجوع به حسین ( ابن قاسم بن... ) شود.
عمیدالدولة. [ ع َ دُدْ دَ ل َ ] ( اِخ ) محمدبن حسن بن محمد عبدالرحیم، مکنی به ابوسعد و ملقب به عمیدالدولة. وی وزیر شرف الدولةبن بویه بود و پدرش نیز در عهد عضدالدوله عهده دار امور مهمی بوده است. عمیدالدوله مردی نیکواخلاق و کاردان بود و شعر نیکو می سرود. رجوع به تجارب السلف ص 251 شود.
عمیدالدولة. [ ع َ دُدْ دَ ل َ ] ( اِخ ) محمدبن فخرالدوله. مشهور به ابن جهیر. وزیر المقتدی و المستظهر باﷲ عباسی. رجوع به ابن جهیر، حبیب السیر چ خیام ج 2 ص 316، تجارب السلف ص 283 و دستور الوزراء ص 89 شود.

محمد ببن فخر الدوله مشهور به ابن جهیز وزیر المقتدی و المستظهر بالله عباسی

💡 او خود را سلطان سلجوقیان می‌دید، امیر خاندان سلجوقی نیز او را پذیرفت عمید الملک وقتی این وضعیت را مشاهده کرد از تصمیم خود منصرف شد و در ری به نام سلیمان و آلپ ارسلان تواماً خطبه خواند نظر کندری بر این بود که سلیمان ولی عهد باقی بماند اما به جز به آلپ ارسلان عده ای دیگر با این جریان مخالف بودند؛ که در راس این ناراضیان «شهاب الدوله قتلمش» پسرعموی چغری بود..

💡 مرزبان پسر عزالدوله، حاکم بصره، ماجرای دستگیری پدرش را با رکن الدوله در میان نهاد. در همین زمان، عضدالدوله نیز ابوالفتح عمید (وزیر رکن الدوله) را نزد پدر فرستاد تا با وعده سی میلیون دینار خراج سالانه، امارت او را بر عراق بپذیرد و قبول کند که عزالدوله و خانواده اش به ری نزد او بروند.