علی داد رحیمی اصفهانی

[ویکی فقه] علی داد رحیمی اصفهانی، از شعرای معاصر اصفهان بوده است.
علی داد رحیمی متخلّص به «رحیمی»، از شعرای معاصر اصفهان بوده است. وی در بهمن ۱۳۲۰ش در «جونقان» چهارمحال و بختیاری متولّد شد. وی پس از مدّتی تحصیل به کارهای ساختمان مشغول شد و با علاقه و پشتکاری که از خود بروز داد، به زودی گواهی معماری منطقه را دریافت کرد. در سال ۱۳۵۰ش به اصفهان آمده و در این شهر سکونت گزید و به طور شبانه ادامه تحصیل داد و تا اخذ مدرک فوق دیپلم آن را دنبال کرد. او به عنوان سرپرست ماشین آلات در کارخانه ذوب آهن اصفهان، سال ها به خدمت مشغول بود. وی از نوجوانی به سرودن شعر پرداخته و در انجمن های ادبی اصفهان از جمله انجمن های: صائب، پژمان بختیاری، حافظ و داراب افسر شرکت می کند. این چند بیت از اشعار اوست: "بگیر ای آفتاب عشق ملک جسم و جانم را ••• برافروزان به مهر دوست سر تا پا روانم را""نشانی تا به چند از سوز دل در آتش و آبم ••• گدازی تا به کی چون شمع از غم استخوانم را""هنوز از جان و دل روشنگرم بزم حقیقت را ••• به گلگشت محبّت گر کنی خامش زبانم را".
هادوی، مصطفی، تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم)، ص۲۹۷.
۱. ↑ هادوی، مصطفی، تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم)، ص۲۹۷.۲. ↑ نیکونژاد، حسین، زنده رود تا حیدربابا، ص۱۱۰.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۶۴۹.
...

💡 المنت لله که ثمر حب علی داد تخمی که در این مزرعه کردیم زراعت

💡 آنچه علی داد در رکوع فزون بود زانکه به عمری بداد حاتم طائی

💡 پیامبر سپس این علم را به علی داد که علی هم به‌نوبهٔ خود آن را برای ائمهٔ بعدی به ارث گذاشت؛ بنابراین امامتی که باقر از آن سخن می‌گوید مبتنی بر علم است نه قدرتِ سیاسی، هرچند آن را نیز حقّ ائمه می‌داند.

💡 آبش ز خون آل علی داد این عمر هر تخم کین که آن عمر اندر یزید کاشت

💡 علم همه عالم به علی داد پیمبر چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار