عشق افرین

( عشق آفرین ) عشق آفرین. [ ع ِ ف َ ] ( نف مرکب ) عشق آفریننده. آنکه با زیبائی خود در کسان تولید عشق کند. ( فرهنگ فارسی معین ).

( عشق آفرین ) عشق آفریننده، آن که با زیبایی خود عشق و دلدادگی در مردم ایجاد می کند.

( عشق آفرین ) ( صفت ) آن که با زیبایی خود در کسان تولید عشق می کند.

💡 در دشت عشق تاخت سمند آنقدر که کار از عشق درگذشت و به عشق آفرین فتاد

💡 من نه آن بودم که آسان رفتم، اندر دام عشق آفرین بر فرط، استادی آن صیاد باد

💡 ای سفید از نور رحمت روی عشق آفرین بر دست و بر بازوی عشق

💡 چو با عقل کل عشق کل شد قرین نمود آفرین عقل و عشق آفرین