عبدالله پسر رسول خدا

[ویکی شیعه] عبدالله پسر حضرت محمد(ص) و خدیجه است. اکثر منابع تولد او را پس از بعثت دانسته اند و گفته شده است او را طیب و طاهر لقب دادند؛ زیرا پس از نزول وحی و در زمان اسلام متولد شد. (برخی به اشتباه، طیب و طاهر را نام دو تن از پسران پیامبر دانسته اند). عبدالله در کودکی در مکه از دنیا رفت. نقل دیگری نیز وجود دارد که تولد و درگذشت او را قبل از بعثت ذکر کرده است.
نقل شده است وقتی او درگذشت، عاص بن وائل گفت: محمد اَبْتَر (بی اولاد، بی عقبه) است و هیچ فرزند پسری از او زنده نمی ماند. در این زمان، سوره کوثر و آیه «إِنَّ شانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَر؛ یقیناً دشمن تو خود بی نسل و تبار است». نازل شد.
در کتاب کافی آمده است: پس از درگذشت عبدالله، پیامبر به خدیجه که می گریست، فرمود:

💡 11- سنن دارمى، ج 2، ص 429. دارمى - متوفاى 255 - كسى است كهبخارى، مسلم ترمذى، نسائى، ابو داود، و عبدالله پسر احمد بنحنبل از او حديث نقل و ثبت مى كنند.

💡 عبدالله پسر زبير گفت: اى پدر مثل اينكه مرگ سرخ را در شمشير على عليه السلامديدى و از آن ترسيدى و پشت به جنگ مى كنى.

💡 مؤ لف: اين حديث را صاحب غايه المرام از عبدالله پسر احمد بنحنبل، به سه طريق از ام سلمه نقل كرده، و همچنين تفسير ثعلبى نيز آن را روايت كردهاست.

💡 محمدحسن مامقانی، پسر عبدالله پسر باقر مامقانی، در ممقان دیده به جهان گشود و برای تحصیل به نجف رفت. او پس از مدتی به مامقان بازگشت. اما پس از اقامتی ۸ ساله بار دیگر رهسپار نجف شد و در همان شهر ساکن شد و در محرمِ ۱۳۲۳ هجری قمری، در همان‌جا درگذشت و به خاک سپرده شد.

💡 در سال ۶۳ ه‍.خ هنگامی که عبدالله پسر زبیر کعبه را بازسازی می‌کرد میزاب دیگری به همان ویژگی پیشین کار گذاشت و در سال ۷۱ ه‍.خ حجاج پسر یوسف ثقفی آن را پیراست و دوباره بر بام کعبه جای داد.