صبر در فقه

[ویکی فقه] صبر، به معنی خویشتن داری و شکیبایی می باشد و از آن به مناسبت در باب طهارت و جهاد سخن گفته اند.
صبر در برابر جزَع در لغت به معنای خویشتن داری و بی تابی نکردن در برابر مصائب، ناملایمات و مکروهات است.
صبر در روایت
در حدیثی از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمده است که صبر بر سه قسم است:صبر بر مصائب که با بی تابی نکردن و زبان به شکوه نگشودن و مانند آن تحقق می یابد.صبر بر طاعت که با انجام دادن طاعت و استمرار بر آن و از مسیر شرع و دیانت خارج نشدن محقق می شود.و صبر بر معصیت و گناه که با ترک گناه و بازداشتن نفس خود از گرایش به سوی آن تحقق می یابد.
صبر در قرآن
برترین اخلاق پسندیده که ریشه و اصل بسیاری از خوی ها و خصلت های نیکو است و در آیات و روایات فراوان به آن سفارش شده است.خداوند در قرآن کریم می فرماید:«وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَی ءٍ مِنَ الخَوْفِ و الجُوعِ و نَقْصٍ مِنَ الأَمْوالِ و الأنْفُسِ و الَّثمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ الذِینَ اِذَا أَصَابَتْهُم مُصِیبةٌ قَالُوا إنَّا ِللّه ِ و إنّا إلَیْهِ رَاجِعُونَ و همواره شما را به نوعی از ترس و گرسنگی و زیان مالی و جانی و کمبود محصول می آزماییم و صابران را نوید بده؛ کسانی که چون مصیبتی به آنان رسد گویند: ما از خداییم و به سوی او بازخواهیم گشت».
صبر در روایت
...