صالح علیشاه گنابادی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
صالح علیشاه گنابادی، محمدحسن
(1386-1308 ق)، صوفی، شاعر و نیکوکار. در بیدخت گناباد به دنیا آمد و نزد استادان آنجا به تحصیل ادبیات فارسی پرداخت. بعد نزد پدر و جد خود کسب فضایل صوری و معنوی نمود و مدتی نیز در اصفهان تحصیل کرد. پس از تحصیلات صوری، نزد پدر علوم معنوی و روحی را فراگرفت و به ریاضیات مشغول شد.
در 1329 ق از جانب پدر به صالح علیشاه ملقب گردید و پس از فوت پدر جانشین وی و قطب سلسله ی نعمت اللهی شد و در بیدخت گناباد خراسان مقیم گردید. صالح علیشاه نوه ی حاج ملا سلطان محمد، معروف به سلطان علیشاه بود.
از آثار خیریه وی: احداث قنات صالحیه و نیز آب انبار بزرگ و رختشوی خانه و غیره که به همت و مساعی وی در بیدخت ساخته شده است. از آثار قلمی وی «پندصالح»؛ «نامه های صالح» می باشند.

💡 علاوه بر اینها کتبی است که استنساخ نشده مثل:نخبه و زادالحجاج و دم آدم و حسبان‌الحساب و رساله اسطرلاب و علویه و در کلام و نسخه‌ای در علم رمل و نسخه رمزی در صنعت و صحیفه مکاشفات. از این تالیفات رجوم الشیاطین، ذوالفقار، محمدیه، صالحیه، خوبی‌نامه و قلزم به طبع رسیده و کتب دیگر هنوز به طبع نرسیده‌است. از این بین رساله صالحیه را به لقب طریقتی فرزند و جانشین طریقتی خود صالح علیشاه نامگذاری کرده است.

💡 کیوان معتقد بود پس از چهارده سال خدمت با وجود اجازه از ملا سلطان علی و نور علی و صالح علیشاه چیزی دستگیرش نشد و از این فرقه جدا شد. تاریخ و زمان دقیق مخالفت کیوان قزوینی با فرقه گنابادی مشخص نیست؛ ولی پس از آن صالحعلیشاه در تاریخ ششم جمادی‌الاول سال ۱۳۴۵ قمری او را از منصب شیخی فرقه گنابادی عزل کرد.