شماره گاه

شماره گاه. [ ش ُ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) شمارگاه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شمارگاه شود.

💡 در نخستین شماره، شعر «خواب زمستانی» به چاپ می‌رسد. تاریخ سرایش این شعر خرداد ۱۳۲۰ است. شعر نادرپور «محبوس» نام دارد، و تاریخ سرایش شعر ۲۳ آبان ۱۳۲۶ است. نادرپور در این تاریخ ۱۸ سال دارد و پیش از این، اشعار او در ماهنامهٔ مردم با تأیید ستایش‌آمیز طبری به چاپ رسیده است. «محبوس» پانزده بند دارد و از ترکیبات سست و گاه غلط آکنده است.

💡 در ادبیات، نورمن میلر در سال ۱۹۴۸ در رمان خود با نام عریان و مرده از شکل نهان این اصطلاح به‌صورت «motherfugger» گاه‌وبیگاه استفاده کرد، و پس از آن در سال ۱۹۶۷ در رمان دیگرش با نام ما در ویتنام چه می‌کنیم؟ این واژه را به شکل کامل به‌کار برد. این واژه در داستان کوتاه ۶۳: قصر رؤیایی نوشتهٔ جیمز پردی در سال ۱۹۵۶ دیده شد. این اصطلاح در رمان سلاخ‌خانه شماره پنج نوشتهٔ کرت وانه‌گت توسط یک سرباز در داستان استفاده شد و باعث به‌چالش کشیده‌شدن این کتاب در کتابخانه‌ها و مدرسه‌ها شد. وانه‌گت در نطقی که در کتاب تقدیر بدتر از مرگ منتشر شد با مزاح نوشت که «از زمانی که این واژه در سال ۱۹۶۹ منشر شده، کودکان در تلاش بوده‌اند تا با مادران خود رابطه جنسی برقرار کنند. کسی نمی‌داند این روند کی متوقف می‌شود».