شاعران فارسی سرا

[ویکی نور] شاعران فارسی سرا، اثر سید احمد حسینی اشکوری، کتابی است پیرامون شرح حال شاعران فارسی سرا که به زبان فارسی و مقدمه آن در سال 1384ش، نوشته شده است.
انگیزه اصلی نویسنده از نگارش این اثر، معرفی شاعران و اعلامی است که گهگاه کلامی به مصداق «إن من الشعر لحکمة» سروده اند و در تذکره ها نام و نشانی ندارند و احوال آنان در منابع شعری نیامده است؛ گمنامانی که سال های سال است به دست فراموشی سپرده شده اند و اگر تلاش های محققینی چون معظم له نبود شاید نام و خاطره آنها کلا به دست فراموشی سپرده می شد و برای همیشه از یادها محو می گردید و این درهای معانی در اعماق تیره جهل مدفون می گشت که این امر به اهمیت کتاب نیز اشاره دارد.
کتاب با دو مقدمه از نویسنده و سید ناصر میبدی آغاز و اسامی افراد به ترتیب حروف الفبا آمده است.
بیشتر مطالب این گنجینه نفیس را نویسنده از لابه لای اوراق پراکنده نسخ خطی و کاوش های متفرقه به دست آورده و خود در این باره می نویسد: «این کمترین، به پیروی از روشی که دارم و معتقدم باید از فرصت های زودگذر استفاده کرد، گهگاه که به چنین معلوماتی دست می یافتم در برگ هایی ثبت و ضبط می کردم. از این نوشته های بی سروته، تذکره حاضر به دست آمده که شرح حال جمعی از نادره های علمی ادبی است».
در این اثر برای شناخت اینکه شاعر دارای عنوانی در تذکره ها می باشد یا از وی یاد نشده است، به کتاب های «فرهنگ سخنوران» دکتر عبدالرسول خیام پور و «سخنوران نامی معاصر ایران» سید محمدباقر برقعی و «تذکره شعرای اصفهان» سید مصلح الدین مهدوی، مراجعه شده و گاهی از کتاب های دیگر بهره برده شده است.

💡 تعداد زیادی از اشعار وی توسط شاعران فارسی به صورت تحت‌اللفظی یا اخذ محتوا و مضمون به شعر فارسی درآمده است.

💡 فراخوان نهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران شهریور ۱۳۹۳ منتشر شد. در این دوره دبیرخانه جایزه کتاب سال شعر - «خبرنگاران»، از شاعران فارسی‌زبان تاجیکستان دعوت کرد که در بخش ویژه نهمین دوره این جایزه شرکت کنند.

💡 تا پیش از فروغ، معشوق در شعرهای شاعران فارسی‌زبان، در مقام معشوق زن توصیف می‌شد. حتی در شعرهای رابعه و مهستی، معشوق مرد چهره مشخصی نداشت و قابل تفکیک از معشوق زن نبود. فروغ، بیشتر و صریح‌تر از دیگران چهره مرد زمینی را به‌عنوان معشوق توصیف کرده‌است. از طرف دیگر، معشوقِ شعرهای فروغ، دارای فردیت است؛ در حالی که تا قبل از آن معشوق یک موجود جمعی است و هویت مشخصی ندارد.

💡 شهاب‌الدین در ترمذ ادب آموخت و شاعری آغاز کرد. سپس در جوانی به خراسان رفت و به فراگیری دانش پرداخت. پس از آن او در شهرهایی مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذراند. او در اشعارش خود را صابر و گاه ادیب خوانده‌است. ادیب مدتی به فراگیری ریاضی و فلسفه و مطالعه نظم شاعران عرب، زندگانی و معارف آنها، تاریخ ایرانیان و اعراب و شعر شاعران فارسی‌زبان پرداخت.

💡 بخش بزرگ‌تر کتاب (۹۷ درصد آن) عبارت از ضرب‌المثل‌های مکتوب ادیبانه، کلمات قصار و اشعاری از قدمای شاعران ایران یا شاعران فارسی‌زبان و تنها ۳درصد آن ضرب‌المثل‌های عامیانه‌است.