سید مهدی خوانساری

[ویکی اهل البیت] حاج سید مهدی فرزند میرزا محمد مجتهد (اخوی زاده صاحب روضات) و حفید میر کبیر یکی از اکابر علمای شهر کاظمین در قرن اخیر بود. خوانساری فقیهی مجتهد،محدثی مفسر و استادی با خبر از علما و رجال اسلامی بود. معظم له در سال 1319 در شهر کاظمین متولد شد و از محضر آیات عظام: سید ابوتراب خوانساری، میرزا حسین نائینی و آقا سید ابو الحسن اصفهانی و اعلام دیگر علیهم الرحمه سالها استفاده خارج فقه و اصول نمود و بعد از نیل به اجتهاد به زادگاه خویش کاظمین مراجعت نمود و تا آخر عمر به تدریس فضلا و تصنیف کتب اشتغال داشت. مرحوم خوانساری به صاحب احسن الودیعه مشهور است. احسن الودیعه: در شرح حال مشاهیر شیعه در چند جلد است. از آثار دیگر اوست: احسن الآثار، احسن العطیه،ـ نفائس الکلام، زبدة الکلام، ایقاظ الامه، ثمرۀ مراجعات، نتایج مطالعات، برهان جلی، تحفه ساجد، دوائر المعارف و فهرست عیون الاخبار... صاحب احسن الودیعه بعد از عمری خدمت به اسلام و مسلمین و تصنیف و تألیف سرانجام در روز یکشنبه 16 محرم 1391 در شهر کاظمین وفات نمود و در جوار جد بزرگوارش به خاک رفت.

💡 پس از گذشت چند سال در یک تسویه حساب درون‌سازمانی، فرمانده همان کمیته‌های انقلاب اسلامی اصفهان (مهندس امیر عباس بحرینیان) که مصادره‌ها را انجام می‌داد با دستور دوستش سید مهدی هاشمی که هموند (عضو) شورای فرماندهی سپاه پاسداران اصفهان بود به گفته برخی با فتوای حجت السلام والمسلمین امید نجف‌آبادی (حاکم شرع و دادستان دادگاه‌های انقلاب اصفهان) ترور شد (ولی درستی این ادعا مورد شک است).

💡 به علت نزدیکی سید مهدی هاشمی به حسینعلی منتظری برخی اعدام وی را با عزل منتظری از قائم مقامی رهبری در ایران مرتبط می‌دانند. منتظری پس از مطرح شدن اینکه بیت و خودش تحت تأثیر سید مهدی هاشمی هستند در نامه معروف به خمینی نوشت: اگر سید مهدی هاشمی را پیش من تکه‌تکه کنند، من خودم را به کسی نمی‌فروشم و استقلال فکری و ارادی خود را حفظ می‌کنم و خانه من فعلاً که منشأ اثری نیستم، قیم لازم ندارد.

💡 فرهاد تاجدینی نخستین سردبیر مجلهٔ رشد جوان به شمار می‌رود. او فقط یک سال در این سمت باقی بود و سال دوم کار را به محمود گلزاری واگذار کرد. در این دوره در مجلهٔ جوان، مطالب روانشناسی- اجتماعی، علمی – آموزشی، ادبی، درسی و اندکی سیاسی خبری چاپ می‌شد. با آمدن سید مهدی شجاعی نویسندهٔ نام‌آشنای ایرانی، این رویه کمی تغییر کرد و مطالب، صبغهٔ ادبی‌تری یافت.

💡 سید مهدی روحانی در دوره رضاشاه به یادگیری دانش دینی روی آورد. ادبیات و سطوح را از «سید مرتضی علوی فریدنی»، «میرزا محمدعلی ادیب تهرانی»، «جعفر صبوری قمی» و «عبدالرزاق قاینی» آموخت و با «محمد حسینی قاینی» این درس‌ها را مباحثه می‌کرد.