سید مهدی حسینی انگجی
اجداد و نیاکان آیتالله حسینی انگجی از افراد متدین، محترم و تجارتپیشه بودند که نقش مهمی در رشد، آبادانی و بهبود وضعیت اقتصادی کشور داشتند. آثار برجایمانده از خاندان انگجی در تبریز شامل سراهای حاج سید حسین، حاج میرابوالحسن، حاج میرزا محمد و همچنین تیمچه و بازار حاج میرابوالحسن است.
سید مهدی، فرزند آیتالله حاج میرزا ابوالحسن، پسر حاج میرزا محمد شیخ الشریعه، پسر حاج میرزا محمدعلی، پسر حاج میرزا محمد، پسر امیر آقا، پسر عبدالباقر، پسر امیر ابوالخیر، پسر امیر سراجالدین عبدالوهاب حسینی میباشد که نسبش به سادات شنب غازان میرسد. سادات شنب غازان از سادات مدینه منوره بودهاند که در زمان سلطان محمود غازان و با دعوت او راهی تبریز شده و در منطقه شنب غازان اقامت گزیدند.
پدر ایشان، آیتالله حاج میرزا ابوالحسن انگجی، فرزند حاج میرزا محمد شیخ الشریعه، در سال 1282 قمری متولد شد. او نخستین مراحل تحصیل را در تبریز آغاز کرد و در سال 1304 قمری به عتبات عالیات رفت. او از محفل درس عالمان بزرگی همچون میرزا محمدفاضل ایروانی، میرزا حبیبالله رشتی، شیخ محمدحسین کاظمینی و محمدحسن ممقانی بهره برد. پس از چهار سال، در سال 1308 قمری به تبریز بازگشت. وی از مدافعان راستین مکتب محمدی و مبارزان فعال علیه رژیم دیکتاتوری رضاخان بود.
آیتالله میرزا ابوالحسن انگجی در تاریخ 18 ذیالقعده 1357 قمری در تبریز وفات یافت و پیکر مطهر او در مقبره خانوادگی واقع در گورستان قدیمی درب گجیل تبریز به خاک سپرده شد. علاوه بر آثار ارزشمند و تألیفات سودمند، او چهار دختر و شش پسر فاضل و دانشمند به یادگار گذاشت که همه از بزرگان علم و دین بودند. اسامی پسران وی عبارتند از: آیتالله سید حسن انگجی، آیتالله سید محمدعلی انگجی، آیتالله سید مهدی انگجی، دکتر سید اسماعیل انگجی، دکتر سید ابراهیم انگجی و دکتر محمود انگجی.
سید مهدی در سال 1323 قمری (1283 شمسی) در محله انگج تبریز، در خانوادهای اهل علم و سیادت چشم به جهان گشود. پدرش از مراجع تقلید زمان خود بود و مادرش، بانو زهرا سلطان سرکارات، زنی صالح و مؤمن بود. دوران کودکی وی در محیطی سرشار از علم و تقوا سپری شد. با توجه به استعداد فراوان و علاقهای که به فراگیری علوم دینی داشت، تحصیلات مقدماتی و دوره سطح خود را نزد دانشوران تبریز از جمله پدر دانشمندش به پایان رسانید. سید مهدی در سن بیستوپنج سالگی راهی قم شد و تحصیلات عالی خود را نزد علمای بزرگی همچون آیتالله سید محمد حجت، آقا میرزا محمد همدانی، آیتالله سید محمدرضا گلپایگانی، آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی (مؤسس حوزه علمیه قم) و علامه سید محمدحسین طباطبایی ادامه داد. او توانست مدارج علمی را با سرعت طی کرده و اجازه اجتهاد را از آیتالله حائری یزدی دریافت کند.
پس از 15 سال اقامت در حوزه علمیه قم و بعد از وفات استاد برجستهاش آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی در سال 1355 قمری، سید مهدی به زادگاه خود بازگشت و به خدمات دینی مشغول شد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] اجداد و نیاکان آیت الله حسینی انگجی افرادی متدین، محترم و تجارت پیشه بودند و پیشینه ای ممتاز در ترقی، آبادانی و بهبودی وضع اقتصادی کشور داشتند. سراهای حاج سید حسین، حاج میرابوالحسن و حاج میرزا محمد و تیمچه و بازار حاج میرابوالحسن، از یادگارهای خاندان انگجی در شهر تبریز می باشد.
سید مهدی، پسر آیت الله حاج میرزا ابوالحسن، پسر حاج میرزا محمد شیخ الشریعه، پسر حاج میرزا محمدعلی، پسر حاج میرزا محمد، پسر امیر آقا، پسر عبدالباقر، پسر امیر ابوالخیر، پسر امیر سراج الدین عبدالوهاب حسینی است و منتهی به سادات «شنب غازان» می گردد. سادات شنب غازان از سادات مدینه منوره بوده اند که در زمان سلطان محمود غازان و با دعوت خود او، از مدینه راهی تبریز می گردند و در شنب غازان اقامت می گزینند.
پدرش آیت الله حاج میرزا ابوالحسن انگجی فرزند حاج میرزا محمد شیخ الشریعه، در سال 1282 ق. متولد گردید. دروس آغازین را در تبریز آموخت و در سال 1304 ق. عازم عتبات عالیات شد و از محفل درس عالمان بزرگی مثل میرزا محمدفاضل ایروانی (1232-1306 ق)، میرزا حبیب الله رشتی (متوفای 1312 ق)، شیخ محمدحسین کاظمینی (1230-1308 ق) و محمدحسن ممقانی (1237-1322 ق) استفاده نمود و در سال 1308 ق. به تبریز مراجعت کرد. ایشان یکی از مدافعین راستین آیین محمدی و از مبارزین فعال علیه رژیم دیکتاتوری رضاخان قلدر بود.
آیت الله میرزا ابوالحسن انگجی در هیجدهم ذی القعده 1357 ق. در تبریز وفات نمود و پیکر مطهرش در مقبره خانوادگی، واقع در گورستان قدیمی درب گجیل تبریز، در دل خاک نهان گردید.
او به غیر از آثار سودمند و تألیفات ارزشمند، چهار دختر و شش پسر فاضل و دانشمند از خود به یادگار گذاشت که همه از بزرگان و علما بودند. اسامی پسران ایشان چنین است: آیت الله سید حسن انگجی (1314-1401 ق)، آیت الله سید محمدعلی انگجی (1315-1404 ق)، آیت الله سید مهدی انگجی (1323-1384 ق)، دکتر سید اسماعیل انگجی (1332-1395 ق)، دکتر سید ابراهیم انگجی (متولد 1324 ق) و دکتر محمود انگجی.
سید مهدی، در سال 1323 ق. (1283 ش) در شهر تبریز و در محله انگج و در خانواده علم و سیادت دیده به جهان گشود. پدرش از مراجع تقلید وقت و مادرش بانو «زهرا سلطان سرکارات»، از زنان صالح و مؤمن بود.
سید مهدی دوران کودکی را در خاندان علم، تقوا و مرجعیت سپری نمود و به سن تحصیل رسید. با توجه به استعداد سرشار و عشق به فراگیری علوم دینی، تحصیلات مقدماتی و دوره سطح را در تبریز نزد افاضل آن شهر، از جمله پدر دانشمندش، فراگرفت و در بیست و پنج سالگی راهی شهر مقدس قم شد. وی سطوح عالی را از دروس عالمان بزرگ شیعه همچون آیات عظام: حاج سید محمد حجت (1310-1372 ق)، آقا میرزا محمد همدانی (متوفای 1365 ق)، حاج سید محمدرضا گلپایگانی (1316-1414 ق)، حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی، مؤسس حوزه علمیه قم (1276-1355 ق) و علامه سید محمدحسین طباطبایی (1321-1402 ق) فراگرفت و مدارج علمی را به سرعت طی نمود و به دریافت اجازه اجتهاد از آیت الله حائری یزدی نایل آمد.
وی، پس از پانزده سال اقامت در حوزه علمیه قم و پس از وفات استاد بزرگوارش آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی، در سال 1355 ق، به زادگاه خویش مراجعت کرد و به خدمات دینی مشغول شد.
جمله سازی با سید مهدی حسینی انگجی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سید مهدی صادق (زادهٔ ۱۳۳۱ در تهران) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ آستانه اشرفیه و بندر کیاشهر در دورهٔ هشتم مجلس شورای اسلامی بودهاست.
💡 سید مهدی هاشمی در بهمن ۱۴۰۱ با حکم دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام به عنوان نائبرئیس کمیسیون زیربنایی و تولیدی دبیرخانه مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب گردید.