سریه سعد بن ابی وقاص
«سریه» به یک گروه نظامی کوچک از سپاهیان اسلام گفته میشود که بین پنج تا سیصد یا چهارصد نفر بودند و پیشاپیش لشکر اصلی به سوی دشمن حرکت میکردند. این واژه در فقه و تاریخ اسلامی برای اشاره به اعزام نیروهای پیشتاز یا گشتی به کار میرود. نمونه مشهور آن پس از غزوه عشیره رخ داد؛ هنگامی که رسول خدا (ص) سعد بن ابی وقاص را با گروهی شامل هشت نفر یا بیشتر به منظور برخورد با کاروان قریش به حرکت درآورد. هدف این سریه شناسایی مسیر دشمن و جلوگیری از عبور کاروان یا مقابله با آن بود. اما کاروان قریش پیش از رسیدن سعد و همراهان از مسیر عبور کرده بود و آنها مجبور شدند بدون مواجهه بازگردند. این اقدام نمونهای از کاربرد سریهها در جنگهای ابتدایی اسلامی برای پیشروی، شناسایی و مراقبت از مسیرها بود. سریهها معمولاً تعدادشان کمتر از لشکر اصلی بود و سریع و چابک حرکت میکردند تا اطلاعات جمعآوری کرده یا ضربهای محدود به دشمن وارد کنند. سریه سعد بن ابی وقاص نشاندهنده نقش افراد و گروههای کوچک در عملیاتهای نظامی پیشدستانه و استراتژیک بود. این مفهوم بعدها در تاریخ نظامی اسلام برای اعزام نیروهای کوچک و پیشقراول لشکرها تکرار شد و اهمیت آن در مدیریت نبرد و حفظ امنیت مسیرها مشهود شد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] سریه بر تعدادی از سپاهیان لشکر، بین پنج تا سیصد یا چهارصد تن که پیشاپیش لشکر به سوی دشمن حرکت می کنند، اطلاق شده است.
بعد از غزوه عشیره و پس از بازگشت رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) به مدینه پیش از غزوه بدر اولى یا بعد از آن، سعد را با گروهى که مرکب از هشت نفر یا بیشتر بودند به منظور برخورد با کاروان قریش فرستاد، ولى کاروانیان پیش از آنکه فرستادگان به محل عبور آنها برسند از آن ناحیه گذشته بودند و از این رو سعد و همراهان به مدینه بازگشتند.