زحل همت

زحل همت. [ زُ ح َ هَِ م ْ م َ ] ( ص مرکب ) دارای همت بلند. آنکه بلندی همت او به بلندی زحلست: وزیر هفتم که زحل همت و مشتری سعادت بود، چون این خبر بشنید، کس بسیاف فرستاد. ( سندبادنامه ص 256 ). زحل خود نیز کنایه از همت بلند آمده. رجوع به زحل شود.

دارای همت بلند

💡 پایمال دونانم گر ز پستی طالع از بلندی همت مسند زحل دارم

💡 سلطان سلاطین همه مشرق و مغرب کز همت او فرق زحل پای سپر باد

💡 از همت عالیت سزد در همه وقتی پای تو سر اوج زحل را شده گرزن

💡 براق همت او اوج مشتری و زحل سریر دولت او فرق فرقد و شعری

💡 هرکه یابد نظر مشتری از همت تو عمر او را نبود بیم ز تأثیر زحل