رفیع فارسی

«رفیع فارسی» که با نام «رفیع شیرازی» و «رفیع‌الدین مرزبان شیرازی» نیز شناخته می‌شود، از شاعران و گویندگان کهن زبان فارسی است که در منابع ادبی به عنوان یکی از سخنوران قدیم ذکر شده است. او در دوره‌ای نزدیک به زمان حنظله بادغیسی و ابوسلیک گرگانی می‌زیسته و در برخی روایت‌ها معاصر دوره سلجوقیان دانسته شده است. رفیع فارسی در شمار شاعرانی قرار دارد که اشعار او بیشتر در قالب‌های توصیفی و طبیعت‌گرایانه سروده شده است. سبک شعری او ساده، روان و نزدیک به زبان فارسی کهن بوده و نشان‌دهنده آغاز شکل‌گیری شعر فارسی پس از دوره‌های اولیه است. از او ابیاتی در منابع ادبی نقل شده که بیانگر توجه او به طبیعت و تصاویر شاعرانه است. اشعار منسوب به او گاهی با تمثیل و تشبیه همراه است و فضای ادبیات قدیم فارسی را بازتاب می‌دهد. اطلاعات تاریخی درباره زندگی او محدود است و بیشتر از طریق تذکره‌ها و نقل‌های ادبی شناخته می‌شود. با این حال، نام او در کنار شاعران اولیه فارسی‌گو به عنوان یکی از چهره‌های ادبی ثبت شده است. جایگاه او بیشتر در تاریخ ادبیات فارسی به عنوان یک شاعر کهن‌گرا و آغازگر سنت‌های شعری اهمیت دارد. در مجموع، «رفیع فارسی» شاعری از دوره‌های اولیه شعر فارسی است که آثار و نام او در منابع ادبی قدیم ذکر شده است.