رباب دختر امرؤ القیس
هویت و نسب
رباب، دختر امرؤ القیس بن عدی، همسر امام حسین(ع) و مادر دو فرزند مشهور او، حضرت سکینه و عبدالله رضیع (علیاصغر) بود. پدر او در اصل از اعراب شام و پیرو مسیحیت بود که در دورهی خلافت عمر مسلمان شد. از سوی مادر نیز به خاندان ربیع بن مسعود نسبت داده شده است.
ویژگیهای شخصیتی
منابع تاریخی رباب را زنی فرهیخته، بافضیلت و آراسته به فصاحت و ادب معرفی کردهاند. او از نظر عقل، اخلاق و جمال در میان زنان زمانه ممتاز به شمار میرفت. همین ویژگیها باعث شد در منابع اسلامی از او بهعنوان یکی از برترین زنان یاد شود و نامش همراه با احترام باقی بماند.
حضور در کربلا و سرنوشت
رباب در واقعهی کربلا همراه امام حسین(ع) و خاندانش حضور داشت و پس از شهادت امام، در جمع اسیران به کوفه و سپس به شام برده شد. گفتهاند که او پس از بازگشت، از شدت اندوه بر شهادت همسر و فرزند شیرخوارش، مدت زیادی زنده نماند و در غم جانکاه عاشورا چشم از جهان فرو بست.
دانشنامه اسلامی
[ویکی شیعه] رَباب بِنت إمرؤالقَیس بن عدی، همسر امام حسین(ع) و مادر سکینه و علی اصغر (عبد الله رضیع) است. او را زنی عالم و اهل فصاحت و بلاغت معرفی کرده اند. رباب در واقعه کربلا حضور داشت و همراه اسیران به شام رفت. وفات وی را نیز پس از واقعه عاشورا و از شدت غصه و اندوه ذکر کرده اند.
رباب دختر امرؤالقیس بن عدی، است. پدرش از اعراب شام و نصرانی بود و در خلافت عمر مسلمان شد. از مادر رباب هم با نام هند الهنود دختر ربیع بن مسعود بن مصاد بن حصن بن کعب یاد شده است.
سید محسن امین می گوید: در کتاب الاغانی از قول هشام کلبی نقل شده است که رباب از بهترین زنان و افضل آنان در جمال، ادب و عقل بود.
جمله سازی با رباب دختر امرؤ القیس
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 نقل شده كه رباب دختر امرءالقيس كه زوجه امام حسين عليه السّلام بود در مجلس ابن زيادسر مطهّر را بگرفت و در بر گرفت و بر آن سر بوسه داد و آغاز ندبه كرد.
💡 صاحب كتاب اغانى مى گويد: آن روز به شب نرسيد كه اميرالمومنين عليهالسلام رباب دختر امرء القيس را براى فرزندش حسين عقد فرمود. رباب از حسين عليهالسلام دو فرزند آورد به نامهاى عبدالله و سكينه. هشام بن سائب كلبى مى گويد كه:رباب از زنان برگزيده بود و پدر او امرء القيس از اشراف و خانواده هاى بزرگ عرببشمار مى رفت و رباب در نزد امام حسين عليه السلام منزلتى بسزا داشت و همواره نظرعنايت امام حسين عليه السلام به او معطوف بود.