رافعی قزوینی عبدالکریم بن محمد

[ویکی نور] «عبدالکریم بن محمد رافعی قزوینی» مشهور به امام الدین یا امام رافعی، مورخ، شاعر، محدث و فقیه شافعی، در سال 555 یا 557ق دیده به جهان گشوده و در سال 623ق دار فانی را وداع گفته است.
محل تولد وی مشخص نیست. او از شاگردان منتجبالدین قمی بود. در جامع قزوین حوزه تفسیر و حدیث داشت. او از حامد بن محمود خطیب رازی، ابوالخیر طالقانی، ابوالکرام همدانی، علی بن عبیدالله رازی، و عبدالعزیز خلیلی روایت کرده است.
حافظ عبدالعظیم از وی روایت کرده و ابوالثنا محمود طاووسی از وی اجازه روایت گرفته است. ابن صلاح گوید که در بلاد عجم ذوفنونی یگانه بود و او را از علمای عاملین شمرده اند.
وی قریحه شعری نیز داشت و اشعاری از او برجا مانده است. در قزوین درگذشت و همان جا دفن شد. صاحب «ریاض العارفین» وی را تحت عنوان رافعی نیشابوری و پدر وی، ابوسعید را تحت عنوان رافعی قزوینی آورده اند.
سال مرگ وی را 623ق ذکر کرده اند.
المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی