حق الشرب

حق الشرب. [ ح َق ْ قُش ْ ش ُ ] ( ع اِ مرکب ) حقابه. ص ص آب بهاء. ( فرهنگستان ).

پولی که بابت بهای آبی که به خانه یا مزرعه می رسد داده می شود، حقابه، آب بها.

( اسم ) ۱- حقی است که بسهمی از آب رودخانه تعلق میگیرد. ۲- آب بها
آب بهائ

حَقُّ الشُرب
حق استفاده از قنات، نهر، یا چشمه. حق الشرب حقّ ارتفاق است، یعنی حقّ مصرف آب از نهر یا قنات یا چشمۀ متعلِّق به دیگری (مادۀ ۹۵ و ۹۶ قانون مدنی). همچنین، مالیاتی است که در ازای استفاده از قنات ها یا آب انبارها یا رودخانه های متعلّق به دولت، از کشاورزان دریافت می شد. میزان حق الشّرب، تابع زمان استفاده از آب و نیز عُرف محل بوده است.

💡 - عن الصادق عليه السلام: كثرة النوم يتولد من كثرة الشرب و كثرة الشرب يتولد من كثرة الشبع و هما يثقلان النفس عن الطاعة ويقسيان القلب عن التفكر والخشوع (512).

💡 فالاسم فى مقام الاكل و الشرب مثلا عبارة عن تعين الاسم الاعظم بتعينالاكل و الشارب اءو ارادتهما اءو ميلهما؛ فان جميعها من تعيناته؛ والمعينات وان كانت متحدةمع المطلق لكن المطلق لم يكن مع التعين باطلاقه و سريانه.

💡 فالخيط الابيض هو المعترض الذى يحرم بهالاكل و الشرب فى الصوم و كذلك هوالذى توجب به الصلاة: