حصن بنی عماره

«حصن بنی عماره» نام دژی تاریخی در سرزمین اندلس، یعنی اسپانیای اسلامی دوران حکومت مسلمانان، بوده است که در منابع تاریخی عربی از آن یاد شده است. واژه «حصن» در زبان عربی به معنای قلعه، دژ یا مکان مستحکم دفاعی است و این نام نشان می‌دهد که آن محل، استحکامی نظامی و مهم به شمار می‌رفته است. این دژ در دوره خلافت امویان اندلس اهمیت داشته و در حوادث نظامی اوایل قرن چهارم هجری از آن نام برده شده است. بر اساس منابع تاریخی، عبدالرحمان بن محمد، از خلفای مشهور اموی اندلس، در سال ۳۱۳ هجری قمری به این قلعه لشکر کشید و آن را فتح کرد. در گزارش‌ها آمده است که او پس از حمله، فرمان غارت و تخریب آن منطقه را صادر نمود تا مقاومت مخالفان را درهم بشکند. شاعر و ادیب معروف اندلسی، ابن عبد ربه، نیز در منظومه تاریخی خود به این واقعه اشاره کرده و فتح این دژ را توصیف نموده است. در اشعار او آمده که سپاه با جنگ، ویرانی و یورش به آنجا رسید و سرانجام قلعه را گشود و صاحب آن گریخت. همچنین اشاره شده که پس از فتح، مردم از آسیب بیشتر در امان ماندند و امنیت نسبی برقرار شد. این موضوع نشان می‌دهد که حصن بنی عماره تنها یک مکان جغرافیایی نبوده، بلکه در درگیری‌های سیاسی و نظامی اندلس نقش داشته است. امروزه محل دقیق این دژ به روشنی شناخته شده نیست، اما نام آن در منابع تاریخی و ادبی اسلامی باقی مانده است. به طور کلی، «حصن بنی عماره» دژی تاریخی در اندلس اسلامی بود که در دوره امویان اندلس به دلیل فتح نظامی آن شهرت یافت.