حش طلحه

( حش طلحة ) حش طلحة. [ ح َش ْ ش ِ طَ ح َ ] ( اِخ ) موضعی است بیرون مدینة. ( معجم البلدان ).

موضعی است بیرون مدینه

💡 از حسن بصرى كه از دشمنان اميرالمؤ منين عليه السلام بود پرسيدند: در جنگجمل على عليه السلام حق بود يا طلحه و زبير و عايشه ؟ در جواب گفت:

💡 حديث: 1 ابى رحمه الله عن محمد بن يحيى عن الحسين بن اسحاقعن على بن مهزيار عن الحسين بن سعيد عن محمد بن خالد عن ابن المغيره عن طلحه بن زيد عنابى عبدالله عليه السلام قال مر عيسى بن مريم عليه السلام على قوم يبكونفقال ما يبكى هولاء فقيل يبكون على ذنوبهم قال فليدعوها يغفر لهم.

💡 رسول خدا عليهم السلام پس از فتح مكه بر خلاف انتظار عموى خويش، كليد كعبه رابه ((عثمان بن طلحه )) واگذار نمود در حاليكه اين آيه را تلاوت مى فرمود: ((خداوندبه شما دستور مى دهد كه امانت ها را به اهلش برسانيد و هنگامى كه بين مردم داورى مىكنيد عدالت داشته باشيد))(226).

💡 6. آنها امام على عليه السلام، عثمان، طلحه، زبير، عايشه و همه خلفاى بنى اميه وبنى عباس را كافر مى دانند و تبرى از آنها را واجب مى شمارند.

💡 اميرالمؤ منين عليه السلام، جريان كار و توبه عثمان را به اطلاع آن گروه رساند. ولىآنها راضى نشده وارد شهر شدند و از مهاجران، طلحه و زبير به آنها پيوستند و عامهانصار نيز بر اين نظر بودند.

💡 حقيقت و واقع اين است كه عمر با كمال آسايش وجدان و با اطمينانكامل به اينكه اين كار عملى خواهد بود، دستورقتل آنها را صادر كرد و سفارش لازم را به ابو طلحه انصارى و نفرات آنها نمود. و برآنها و صهيب سخت گرفت كه بايد اين كار عملى شود. مسلمانان هم ديدند و شنيدند، نهكسى از آنها اعتراض كرد و نه كسى ناراحت شد!