حد اسمی

[ویکی فقه] حد اسمی یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای شرحِ اسم مجمل، قبل از ثبوت وجود خارجی آن است.
حد به لحاظ بیان اسم (مفهوم) یا حقیقت (ماهیت) مُعرَّف، به «حد اسمی» و «حد حقیقی» تقسیم شده است.
← تعریف اسمی
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • ابن سینا، حسین بن عبدالله، الشفا (منطق).• شیرازی، قطب الدین، درة التاج (منطق).• مجتهد خراسانی (شهابی)، محمود، رهبر خرد.• ابوالحسن سالاری، بهمنیار بن مرزبان، التحصیل.• حلی، حسن بن یوسف، الجوهر النضید.
۱. ↑ مجتهد خراسانی (شهابی)، محمود، رهبر خرد، ص۱۲۷.۲. ↑ ابن سینا، حسین بن عبدالله، النجاة، ص۷.
...

💡 ز حقّ با هر یکی حظّی و قسمی است معاد و مبدأِ هر یک به اسمی است

💡 سهم انتفاعی وقتی مصداق دارد که به دلیل استهلاک سهام که در قانون ایران از آن به عنوان استهلاک سرمایه یاد شده‌است، ارزش اسمی سهم با استفاده از اندوخته‌های اختیاری یا سود قابل تقسیم به صاحب آن پرداخت شود.

💡 دگر تقی ‌که ز یمن صلاح و تقوی او نمانده در همه آفاق اسمی از آثام

💡 چندان که چشم باز کنی جلوه می‌دهد اسمی‌ست ششجهت ز مسمای آینه

💡 با تولید فرآورده اصلی این صنعت یعنی کنسانتره پرتقال نیاز به وجود سردخانه نگهداری محصول ایجاب شد هیئت مدیره و مدیرعامل وقت بر آن شدند تا سردخانه با ظرفیت اسمی ۲۰۰۰ تنی آمونیاکی را نیز بنا نهند.

💡 در ایران ورقه سهم سند قابل معامله‌ای است که نماینده تعداد سهامی است که صاحب آن در شرکت دارد و اطلاعات مهمی از قبیل نام شرکت، شماره ثبت، نام و مشخصات دارنده سهام و مبلغ اسمی سهم بر روی آن نوشته شده‌است.