حجت در اصول فقه

[ویکی فقه] حجّت، اصطلاحی در اصول فقه می باشد.
معنای لغوی آن در عربی، وسیله پیروزی در هنگام مخاصمه، بیانگر صحت ادعای یکی از طرفین منازعه و برهان و دلیل است.
حجت در قرآن و روایات
حجت در قرآن نیز به کار رفته(مانند انعام آیه ۸۳و۱۴۹) و در احادیث هم به همین معنا آمده است؛ از جمله، پیامبران و اوصیای ایشان را حجت ظاهری و عقل را حجت باطنی خوانده اند.
حجت در فقه
این واژه با اندکی تغییر، از اصطلاحات فقهی شده است.
← تعریف فقهی
...

💡 سرانجام مسجد ساخته شد، و جنازه مرحوم آيت الله حجت در حجره اى كنار آن مسجد به خاكسپرده شد كه اكنون مزار بزرگان و زائران است.

💡 پس به پادشاه گفت: اگر آنها يك حجت آوردند، ما هم يك حجت در برابر آن آورديم،اكنون بفرما شخصى را بياورند كه زمين گير شده باشد و حركت نتواند كرد، چونحاضر كردند به ايشان گفت: دعا كنيد تا خداى شما اين بيمار را شفا دهد.

💡 خـوب پـدر سـگ ! حـضـرت رضـا چـه ضـرر داشت به تو كه چنين كردى و من گمان ندارمحضرت حجت در اين قضيه صبر كند و خودش هم مى داند كه شيعه كارى از دستش نمى آيد.

💡 اين بود هفت فقره از اتمام حجت بن على عليه السلام كه مجموعا اولين خطبه آن حضرت راكه در روز عاشورا ايراد فرموده است، تشكيل مى دهد آرى هفت فقره اتمام حجت در ضمن يكسخنرانى و كيفيت ايراد اين خطبه به طورى كه در منابعنقل شده بدين صورت بوده است كه امام عليه السلام پس از تنظيم صفوف لشكر خويش، سوار بر اسب گرديد و از خيمه هاى خود فاصله گرفت و با صداى بلند و رسا بهايراد اين خطبه پرداخت.(107)