جمع اوردن

( جمع آوردن ) جمع آوردن. [ ج َ وَ دَ ] ( مص مرکب ) گرد کردن. فراهم آوردن. ( فرهنگ فارسی معین ).

( جمع آوردن ) ( مصدر ) گرد کردن فراهم آوردن.

💡 اين معنا گر چه از موارد استعمالش استفاده مى شود، و ليكن معناى اصلى لغت نيست، بلكهلازم آن معنا است، و گر نه معناى اصلى اجتباء همان جمع آوردن است.

💡 تذكر: آيه كريمه (اياك نعبد و اياك نستعين ) نكات و لطايف ادبى و معرفتى فراوانىدارد؛ مانند: التفات از غيبت به خطاب، افراد ضمير در اياك، افادهحصر با تقديم مفعول، جمع آوردن فعل نعبد و نستعين )، تكرار اياك،بيان حصر استعانت پس از حصر عبادت و... برخى از اين نكات در بحث تفسيرىبيان شد و برخى در بخش لطايف و اشارات اين آيه بررسى خواهد شد و به پاره اىديگر به اجمال اشاره مى كنيم:

💡 جهت و سبب جمع آوردن (ظلمات ) و مفرد آوردن (نور) در جمله:(وجعل الظلمات و النور) معناى (اجل )

💡 ولى اين دو وجه شاذ و در محاورات عرب نادر است، هم جمع آوردن به منظور تعظيم و همبه منظور جمع فعل، و نبايد كلام فصيح خداى را بر چنين معانىحمل كرد.

💡 در اين آيه نسبت خلقت را به عيسى (عليه السلام ) داده، و اين تعبيرى است سؤال انگيز كه مگر عيسى خالق است ؟ در پاسخ بايد دانست كه كلمه (خلقت ) به معناىبوجود آوردن از عدم نيست بلكه به معناى جمع آوردن اجزاى چيزى است كه قرار است خلقشود و لذا در جاى ديگر فرموده: (فتبارك اللّه احسن الخالقين ).