جحاف بن حکیم

[ویکی فقه] جَحّافِ بْنِ حَکیمِ بْنِ عاصِمِ سُلَمی (د۹۰ق/۷۰۹م)، شاعر اموی و از بزرگان قبیله قیس.
آنچه سبب ماندگاری نام جحاف در منابع شده، دشمنی وی با اخطل و قومش بنی تغلب و کشتار بی رحمانه ای است که وی در میان این قوم به راه انداخت. ابوالفرج اصفهانی نیز کوشیده است همه روایت های مربوط به وی را که بیش تر از ابن حبیب بر جای مانده، گرد آوَرد؛ اما باز دانسته های ما از جحاف بسیار محدود است.
زادگاه
ابوالفرج به نقل از عُمر بن شبّه تصریح می کند که او در بصره (تأسیس: ۱۴-۱۷ق) به دنیا آمده است، اما در عوض ابن سلام جمحی به نقل از ابان اعرجی، نخست او را از زادگان دورۀ جاهلی می پندارد و شعری هم در تأیید این سخن می آورد، اما در صحت آن روایت و آن شعر تردید دارد و معتقد است که راوی، یعنی ابان اعرجی شعر او را درست نفهمیده است. افزون براین، برخی در اصل صحت انتساب این شعر به جحاف تردید کرده اند و حتی بحث به اینجا می کشد که وی شاید از جاریه مردِ گران مایه ای به نام قیس بن هیثم که به حکیم بن امیه بخشیده بود، زاده شده باشد. پس از آن روایت های ضد و نقیض و کشاکش های متعددی رخ داده است که ما از ذکر آن ها خودداری می کنیم.
جحاف از صحابه
با این وجود، ابن اثیر و ابن حجر نام وی را در شمار صحابه آورده اند.
دشمنی با اخطل
...

💡 مِنهاج‌الطَلَب یکی از کهن‌ترین کتاب‌ها در دستور زبان فارسی است. این کتاب در سال ۱۰۷۰ هجری قمری، برابر با ۱۶۶۰ میلادی، توسط فردی چینی به نام محمد بن حکیم زینیمی شندونی چینی و در کشور چین نوشته شده‌است.

💡 میرزا علی‌اکبر نفیسی (ناظم‌الاطبا) در ۱۷ ربیع‌الثانی سال ۱۲۶۳ ه‍.ق در کرمان زاده شد. پدرش میرزا حسن طبیب کرمانی بود که مانند نیاکانش به طبابت اشتغال داشت. نیاکان او، اعضای خاندان نفیسی‌های کرمان از چند قرن قبل در این شهر به علم طب اشتغال داشته‌اند و نسب آن‌ها به حکیم برهان‌الدین نفیس بن عوض بن حکیم کرمانی از معروف‌ترین پزشکان قرن نهم هجری و پزشک دربار الغ بیک بن شاهرخ بن تیمور گورکانی می‌رسیده‌است.