ته بند

ته بند. [ ت َه ْ ب َ ] ( نف مرکب ) صحاف که ته بندی کند. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به ته بندی شود.

صحاف که ته بندی کند

💡 خبر شد به خسرو هم اندر زمان که گشتند بسته به بند گران

💡 دل خویش و بیگانه خرسند کرد نه همچون پدر سیم و زر بند کرد

💡 مدتی شد که درین شهر گرفتار توایم پای بند گره طره طرار توایم

💡 ز بسکه کشت عدو گوشه های تیغ بریخت ز بسکه بست عدو حلقه های بند بسود

💡 نه شیخ دهد پندم و نه شوخ نهد بند گویند که بایست حذر از شعرا کرد

💡 محمل شکسته ناله حدی ساربان سنان ره بیکران و بند گران ناقه بی جهیز