تشکیلات اداری امویان اندلس

[ویکی فقه] خلفای بنی امیه دو گروه بودند، یک گروه از آن ها در شام حکومت کردند و با کشته شدن مروان بن محمد معروف به مروان حمار منقرض شدند و گروه دیگر آن ها در مغرب زمین (اندلس) حکومت کردند. حکومت امویان اندلس پیوسته از پدران به پسران منتقل شده تا آغاز قرن پنجم دولت بنی امیه ساکن اندلس منقرض گردید.
فتح اندلس به دست مسلمانان در سال ۹۲ توسط طارق بن زیاد غلام موسی بن نصیر صورت گرفت.
حکومت بنی امیه
وقتی که مروان بن محمد آخرین خلیفه اموی کشته شد، بنی امیه از بیم جان خود در شهرها پراکنده شدند.عبدالرحمن بن معاویة بن هشام بن عبدالملک به طرف مغرب فرار کرد و بر دیار اندلس استیلا یافت. اندلس مملکتی بزرگ است و وسعت آن چهل روز در چهل روز راه است و شهرهای بسیار و آبادی های پیوسته دارد. عبدالرحمن ۳۴ سال و چهار ماه حکومت کرد و پس از او پسرش هشام بن عبدالرحمن بن معاویه هفت سال و ۹ ماه حکومت کرد و پس از او برادرش عبدالله بن عبدالرحمن ۲۵ سال و ۱۵ روز حکومت کرد. پس از او نیز، نوه اش عبدالرحمن بن محمد بن عبدالله حکومت را به دست گرفت. حکومت امویان اندلس پیوسته از پدران به پسران منتقل شده تا آغاز قرن پنجم دولت بنی امیه ساکن اندلس منقرض گردید.
خلیفه
خلیفه در تشکیلات حکومتی بالاترین جایگاه را داراست. در حکومت امویان اندلس عنوان خلیفه وجود ندارد و آن ها را بنی الخلائف گویند؛ زیرا به اعتقاد آن ها کسی که فرمان روای حرمین نباشد، حق خلافت ندارد. در بین خلفای اموی تا زمان عبدالرحمن بن محمد بن عبدالله هیچ کدام نام امیرالمؤمنین نداشته اند و عنوانشان بنی الخلائف بود تا وی به حکومت رسید و به نام امیرالمؤمنین خوانده شد و نامه های صادره از او به این عنوان بود و بر منبرها هنگام خطبه خواندن از او به عنوان امیرالمؤمنین یاد می شد. بر خلیفه اموی این گونه سلام می شد: السلام علیک یابن الخلائف؛ چون نام خلیفه تنها بر کسی اطلاق می شد که بر حرمین (مکه و مدینه) حکم می راند.
چگونگی حکومت عرب در اندلس
...

💡 در قرن نهم هجری (پانزدهم میلادی) که دربار بزرگ عثمانی وارث دربارهای کوچک و محلی سلجوقیان روم گشت، نظام دیوانی و تشکیلات اداری سلاجقة روم، که با تدبیر و راهبری وزیران و دبیران ایرانی قوام یافته بود، بعنوان یک الگوی سیاسی پذیرفته شد. سلاطین عثمانی در اشاعة زبان فارسی، چه در مکاتبات درباری و صدور احکام و فرامین دیوانی و چه در خلق آثار فارسی‌گویندگان و نویسندگان، نقش مؤثری، همچون مخدومان سلجوقی خود، داشته‌اند.

💡 سازمان نهضت سوادآموزی در هفتم دی ماه سال ۱۳۵۸ با هدف باسواد کردن خیل عظیم بی‌سوادان کشور تشکیل شد. این سازمان از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۶۳ زیر نظر شورای نهضت سوادآموزی فعالیت می‌کرد. هیئت وزیران در جلسه مورخ ۳ بهمن ۱۳۶۳ تشکیلات اداری سوادآموزی را تصویب نمود، بر این اساس نهضت سوادآموزی برای اجرای وظایف خود در اساسنامه دارای سطوح تشکیلاتی حوزه مرکزی و خارج از مرکز بود.