تبری در کلام

[ویکی فقه] تبری، اصطلاحی کلامی و از آموزه های اعتقادی و رفتاریِ دینی، بویژه نزد شیعیان و برخی فرقه های اسلامی به معنای دوری جستن از دشمنان خدا می باشد.
تبرّی مصدر عربی، بر وزن تفعّل و از ریشه بَرَءَ و اصل آن تَبَرُّؤ است، در زبان فارسی بیش تر به صورت تبرّا به کار می رود.
معنای لغوی تبری
تبرّی در لغت به معنای دوری کردن از چیزی که مجاورت با آن ناپسند است، بیزاری جستن، و مانند اینها آمده است.
معنای اصطلاحی تبری
در فارسی نیز «تبرّی جستن» به معنای بیزاری و دوری جستن است..
تبری در قرآن
...

💡 زبان تبری در سده‌های ششم و هفتم هجری (سده یازدهم و دوازدهم میلادی) به منزلت زبان ادبی دست یافته بود ولی امروزه دارای رسم‌الخط خاصی نیست. روزی این زبان رقیب اصلی زبان فارسی دری بود و می‌رفت تا زبان رسمی ایرانیان شود و تنها بخاطر ناپایداری حکومت‌های محلی، عدم حضور حکومتی توانمند و پیدایش و چیرگی حکومت‌های محلی در خراسان، نتوانست چیرگی خود را بقبولاند؛ چرا که زبان حاکم، زبان فرمانروایان بود.

💡 ناگهان خضر سوی کشتی رفت تبری در کفش به‌صورت زفت

💡 وی اشعار فراوانی پیرامون مسائل و موضوعات مختلف سروده که علی اصغری ولیکبنی این اشعار را در سه جلد مرثیه ها، دیوان اشعار و اشعار تبری در سال 1397 به چاپ رساند