بلند بینی

بلندبینی. [ ب ُ ل َ ] ( حامص مرکب ) حالت بلندبین. همت بزرگ داشتن. بلندهمت بودن. رجوع به بلندبین شود.

کسی که دارای بینی بلند باشد.

💡 بعد ازین بینی در سایه هر سرو بلند مجلسی کرده جوانان می آشام بهار

💡 گر از بلند رواقش نظر کنی سوی شیب ستاره بینی روی زمین کران بکران

💡 بدین سان که بینی جهنده جهان برآرد بلند و کشد ناگهان

💡 در اقران می‌شود ممتاز هرکس فطرتی دارد بلندی نشئهٔ صاحب دماغیهاست بینی را