دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اوقات دعا (قرآن). در آیات متعدد قرآن کریم به اوقات مناسب برای دعا کردن اشاره شده است.
در آیه ۵۲ سوره مبارکه انعام به شایسته بودن دعا به درگاه الهی، در صبحگاهان و شامگاهان اشاره شده است:«و لا تطرد الذین یدعون ربهم بالغدوة و العشی یریدون وجهه...؛ و کسانی را که پروردگار خود را بامدادان و شامگاهان می خوانند در حالی که خشنودی او را می خواهند مران از حساب آنان چیزی بر عهده تو نیست و از حساب تو (نیز) چیزی بر عهده آنان نیست تا ایشان را برانی و از ستمکاران باشی.»
← شأن نزول
در آیه ۱۵ سوره سجده دعا و نیایش به درگاه الهی در نیمه شب، امری پسندیده معرفی شده است:«انما یؤمن بـایـتنا الذین اذا ذکروا بها خروا سجدا و سبحوا بحمد ربهم و هم لا یستکبرون• تتجافی جنوبهم عن المضاجع یدعون ربهم خوفـا و طمعـا...؛ تنها کسانی به آیات ما می گروند که چون آن (آیات) را به ایشان یادآوری کنند سجده کنان به روی درمی افتند و به ستایش پروردگارشان تسبیح می گویند و آنان بزرگی نمی فروشند؛ پهلوهایشان از خوابگاهها جدا می گردد (و) پروردگارشان را از روی بیم و طمع می خوانند و از آنچه روزیشان داده ایم انفاق می کنند.»
تعقیبات
آیه ۷ و ۸ سوره انشراح به استحباب دعا، پس از نماز ( تعقیبات ) دلالت دارد:«فاذا فرغت فانصب• و الی ربک فارغب؛ پس چون فراغت یافتی به طاعت درکوش؛ و با اشتیاق به سوی پروردگارت روی آور.»(آیه یاد شده بر استحباب تعقیبات نماز و دعای پس از نماز دلالت دارد، چنانکه روایاتی نیز بر آن دلالت دارد.
دعا پس از فراغ از عبادات
...
