انجیل، کتاب آسمانی نازلشده بر حضرت عیسی، مشتمل بر آیات و کلام الهی است. قرآنکریم در آیه ای از سوره آلعمران به این موضوع اشاره میکند: «... وَ أَنْزَلَ التَّوْرَاةَ وَ الْإِنْجِیلَ...»؛ (همان کسی که) کتاب را بهحق بر تو نازل کرد، که با نشانههای کتب پیشین هماهنگ است و تورات و انجیل را (نازل نمود). دربارهٔ شأن نزول بخشهایی از سوره آلعمران، برخی مفسران نقل میکنند که حدود هشتاد و چند آیه در پیِ حضور هیئتی از مسیحیان نجران نازل شد. این هیئت متشکل از شصت نفر بود که چهارده تن از اشراف و بزرگان نجران در میان آنان حضور داشتند. ریاست این گروه بر عهدهٔ سه شخصیت برجسته بود: نخست «عاقب» که به «عبدالمسیح» نیز شهرت داشت و به عنوان امیر و رهبر غیررسمی قوم شناخته میشد؛ دوم «سید» ملقب به «ایهِم» که مسئولیت برنامهریزی سفرها و تشریفات را برعهده داشت؛ و سوم «ابوحارثه»، عالمی دانشمند و صاحبنفوذ که کتب دینی مسیحیان را از حفظ داشت و کلیساهای متعددی به نام او بنا شده بود.
هنگام ورود این هیئت به مسجد النبی در مدینه، آنان با لباسهای فاخر و آراسته ظاهر شدند که توجه حاضران را جلب کرد. در هنگام اقامهٔ نماز به سوی مشرق ایستادند و ناقوس را به صدا درآوردند. این اقدام، موجب شد تا برخی از اصحاب رسولالله بخواهند مانع آنان شوند، اما پیامبر اکرم با رفتار حکیمانه خود، فضایی برای گفتوگو و تبیین حقایق فراهم آوردند.
