امامی محمدجعفر

[ویکی نور] ‏محمدجعفر امامى‏، از روحانیون معاصر است که در نوشتن تفسیر نمونه، پیام قرآن و ترجمه و شرح نهج‎البلاغه نقش ایفا نموده است.
محمدجعفر امامی، در تیرماه 1322ش، در لایزنگان، از توابع داراب فارس به دنیا آمد.
وی نخست در مکتب‏ خانه، سپس در مدارس ابتدائى و آنگاه در حوزه علمیه‎ای که زیر نظر آیت‎الله نسابه، اداره می ‏شد تحصیلات خود را پى گرفت.
امامی در داراب از محضر حجج‎اسلام: حاج میرزا محمدعلى عندلیبى، حاج شیخ محمدحسن عندلیبى و حاج شیخ على آقا منوچهرى، بهره برد.
سپس عازم حوزه علمیه قم شد و از محضر آیات: ناصر مکارم شیرازى، حسین نورى همدانی، شیخ على پناه اشتهاردى، محمدتقى صدیقین و شیخ غلامحسین شرعى، استفاده کرد. وی، دروس خارج را از حوزه درس آیات عظام: سید محمدرضا گلپایگانى، شریعتمدارى، آملى و حائرى استفاده کرد. عمده تحصیلات فقهی و اصولی را در محضر آیت‎الله ناصر مکارم شیرازى آموخت. او علوم عقلی همچون فلسفه را از آیات عبدالله جوادى آملى و حسن حسن‏ زاده آملى، کسب نمود.
ایشان هم‏زمان با تحصیل به تبلیغات دینى در قراء و شهرستان‏هاى مختلف نیز پرداخت. سرانجام در زمان رژیم پهلوی، ممنوع المنبر اعلام شد.

💡 امامی پس از بازگشت به ایران، مدتی به تدریس «تاریخ حقوق و حقوق اسلام» در مدرسه عالی حقوق و دانشکده معقول و منقول پرداخت. در سال ۱۳۱۷ به منصب قضاوت رسید و در سال ۱۳۲۳ رئیس کل دادگستری شهرستان تهران گردید. مدت‌ها کرسی تدریس دروس «حقوق ثبت اسناد»، «اصول محاکمات حقوقی»، «حقوق مدنی» و «شرح قانون مدنی» در دانشگاه تهران را در دست داشت. مدتی مجدداً به سوئیس سفر کرد و حاصل این سفر، تألیف شش جلد کتاب «حقوق مدنی» بود که هنوز هم یکی از اصلی‌ترین منابع و مراجع تدریس، مطالعه و تحقیق در این زمینه به‌شمار می‌رود. امامی در کنار محمدجعفر جعفری لنگرودی، ناصر کاتوزیان، سید حسین صفایی و مهدی شهیدی جز استادان بنام و صاحب سبک در حقوق مدنی ایران است.

💡 صفایی در کنار سید حسن امامی، محمدجعفر جعفری لنگرودی، امیرناصر کاتوزیان، و مهدی شهیدی، جزو اساتید بزرگ و صاحب سبک در حقوق مدنی است.