امالتئا

آمالتئا
{Amalthea} [نجوم] یکی از قمرهای کوچک مشتری با شکلی غیرکروی و سطحی پر از دهانه های برخوردی

آمالتئا (اسطوره). آمالتئا یا آمالتیا ( به یونانی: Ἀμάλθεια ) در اساطیر یونان، یک بز مقدس ( در برخی از تفسیرها یک حوری الهی ) که وظیفه شیردادن و پرستاری از پادشاه خدایان زئوس، را در غاری واقع در کرت برعهده داشت. به طور دقیق مشخص نیست که آمالتئا فرزند چه کسی بوده است اما بر طبق روایات او یا فرزند اوکئانوس، هلیوس یا ملیسوس است. بر طبق تئوگونیا، مشهورترین نوشته هزیود شاعر یونانی، تایتان کرونوس که شنیده بود سرانجام بوسیله ی یکی از فرزندانش سرنگون خواهد شد، فرزندانش را بلافاصله بعد از تولد یکی پس از دیگری می بلعید. اما زئوس آخرین فرزند کرونوس، توسط مادرش رئا نجات پیدا کرد. او تخت سنگی را قنداق پیچ کرده و بجای زئوس آن را به کرونوس داد تا ببلعد. در این حین رئا فرزندش را به غاری واقع در کرت برده و پنهان نمود. در اینجا بود که آمالتئا با دادن شیر و عسل از زئوس مراقبت می نمود تا هنگامی که بزرگ شود.
هنگامی که زئوس مردی بالغ شد در ازای حق شناسی آمالتئا را کشته و یکی از شاخ های او را تبدیل به جامی نمود که بعدها با نام شاخ نعمت شناخته شد و به آن چنان قدرتی دادند که هر زمان صاحب آن آرزویی می نمود بلافاصله با هرآنچه که مورد نظر بود، پر می شد. همچنین از پوست بز برای خود ایجس درست کرد، که زره افسانه ای بر تن الهه آتنا نیز بود.
آمالتئا (قمر). آمالتئا ( به انگلیسی: Amalthea )، یکی از ماه های مشتری است ابعاد آن ۲۵۰×۱۴۶×۱۲۸ کیلومتر، جرم آن ~ ۲۰۸ ×۱۰۱۶ کیلوگرم و نیم قطر بزرگ آن ۱۸۱ ۳۶۶ کیلومتر است. این ماه در سال ۱۸۹۲ کشف شد.

💡 این سامانه از چهار جزء اصلی تشکیل شده است: یک چنبره درونی ضخیم از ذرات معروف به «حلقه هاله»؛ یک «حلقه اصلی» نسبتاً درخشان و به‌طور استثنایی نازک؛ و دو حلقه بیرونی پهن، ضخیم و کم‌نور، موسوم به «حلقه‌های گاسمر» که از نام قمرهایی که موادشان، سازنده این حلقه‌ها است، گرفته شده‌اند: آمالتئا و تبه. مشخصه‌های اصلی حلقه‌های شناخته شده مشتری در جدول زیر آمده است.

💡 سامانه حلقه‌ای سیاره مشتری بسیار کم‌نور است و عمدتاً از غبار تشکیل شده است. این منظومه دارای چهار جزء اصلی است: یک چنبره ضخیم درونی از ذرات، معروف به «حلقه هاله»؛ یک «حلقه اصلی» که به‌طور استثنایی نازک و نسبتاً درخشان است؛ و دو حلقه بیرونی پهن، ضخیم و کم‌نور به نام «گاسَمِر» که برگرفته از نام‌های قمرهایی است که موادشان این حلقه‌ها را می‌سازند: آمالتئا و تبه.

💡 در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۳، فضاپیمای گالیله دو بار از میان حلقه‌های گسامر عبور کرد. در طول آن‌ها، شمارنده گرد و غبار آن، ذرات گرد و غبار را در محدوده اندازه ۰٫۲–۵ میکرومتر تشخیص داد. علاوه بر این، اسکنر ستاره‌ای فضاپیمای گالیله اجسام کوچک و مجزا (کمتر از ۱ کیلومتر) را در نزدیکی آمالتئا شناسایی کرد. این‌ها ممکن است نشان‌دهنده بقایای برخوردی باشند که از برخورد با این ماهواره ایجاد شده‌اند.