افریقای استوایی

افریقای استوایی فرانسه. [ اِ / اَ ی ِ اِ ت ِ ی ِ ف َ س ِ ]( اِخ ) نام مستملکات فرانسه در افریقای استوایی که پس از الحاق مستعمره کامرون آلمان یعنی از سال 1918 م. قریب 3000000 کیلومتر مربع وسعت و بیش از 4880000تن جمعیت یافته و شامل پنج قسمت میباشد: 1- افریقای مرکزی. 2- مستعمره اوبانگی. 3- مستعمره کنگو وسطی. 4- گابن. 5- کامرون که همه از مستعمرات فرانسه بود. ( فرهنگ فارسی معین ). و همه این کشورها در سال 1960 م. استقلال یافتند. و از مهمترین محصولات و صادرات آنها پنبه، چوب و قهوه است. ( از الموسوعة العربیة ).

💡 این منطقه در گذشته جزو آفریقای استوایی فرانسه و از مستعمارت کشور فرانسه بود.

💡 گسترش استعمار فرانسه منجر به ایجاد «قلمرو نظامی سرزمین و تحت‌الحمایه چاد» در سال ۱۹۰۰ شد. تا سال ۱۹۲۰، فرانسه کنترل کامل این مستعمره را به‌دست‌آورد و آن را ضمیمه آفریقای استوایی خود کرد. ویژگی حاکمیت فرانسه در چاد، عدم وجود سیاستی برای متحد کردن منطقه و نوین‌سازی کُند در مقایسه با سایر مستعمرات فرانسه بود.

💡 کنگو برازاویل در سال ۱۹۱۰ جزئی از آفریقای استوایی فرانسه شد و سپس در ۱۹۴۶ جزئی از سرزمین‌های فرادریا (ماورالبحر) فرانسه به‌شمار آمد. در سال ۱۹۵۸ این منطقه تبدیل به یک جمهوری خودگردان در چارچوب مستعمرات فرانسه شد و یک کشیش سابق به نام فولبرت یولو که از ملی‌گرایان بود به نخست‌وزیر آن رسید.