[ویکی فقه] اطلاق محل بر حال به ذکر محل و اراده حال اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد. «اطلاق محل بر حال» -از اقسام مجاز لغوی- یعنی نامیدن چیزی به نام مکانی که درآن قرار دارد؛ برخی آن را از علاقات مجاز شمرده و از آن به «علاقه محلیت» تعبیر کرده اند؛ مثال ۱. (... بیده الملک...) که برای بیان قدرت، به «ید» تعبیر آورده است.۲. (... لهم قلوب لا یفقهون بها...). که برای « عقل » به « قلب » تعبیر آورده شده است.۳. (... الذین قالوا آمنا بافواههم...). در این آیه، افواه (محل زبان ) بر زبان (حال) اطلاق شده است.
جمله سازی با اطلاق محل بر حال
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 طوریکه از مطالعه آثار موَرخان و جغرافیه نگاران بر میآید، مرو، مرو رود و مرغاب نامهای جداگانه یی اند که گاه یکی به جای دیگر یعنی رود بر محل و محل بر رود گفته شده یا هم بعضاً هر کدام به عین مفهوم به کار برده شده است، هم به معنای شهر و ولایت و هم به مفهوم رود.
💡 در يكى از سفرها كه حضرت على (ع ) به همراه يارانش از كربلا مى گذشتند، وقتىبه آن سرزمين مقدس رسيدند، ديدگان آن حضرت پر از اشك شد و فرمود:اينجا محل بستن مركب هاى آنان و آنجا محل بر زمين نهادن توشه هاى سفر و فرود آمدنشان و آن جاى ديگر محل ريخته شدن خون هاى پاك آنان است، اى سرزمين ! خوشا بهسعادتت كه خون هاى دوستداران و محبان خدا بر تو ريخته مى شود. (253)
💡 در گوشهای از این محل بر روی یک تخت فلزی فنری، مرد برهنهای (از کمر به بالا) را بسته بودند و بازجو چراغ الکلی لوله بلندی را در دست داشت که شعله آن را زیر تخت میگرفت.
💡 بازارچهها یا بازارهای کوچک هر محل بر سر گذر مردم نزدیک به چمنها (میدان محل) دکانهای متعددی وجود داشت که حوایج اولیه محل را تأمین میکردند؛ که به آنجا بازارچه میگفتند.
