اسب در تاریخ

[ویکی فقه] اسب در تاریخ (قرآن). چارپایی از جانوران ذو حافر که سواری و بار را به کار آید.
نشانه گذاری اسب ها در زمان های گذشته به قرار زیر بوده است.زین للناس حب الشهوت من النساء... والخیل المسومة... («مسومه» احتمال دارد از «سوم» به معنای چریدن و از «سومه و سیمه» به ضم سین، به معنای علامت و نشانه باشد. برداشت یاد شده، بنابر احتمال دوم است.) از اسب در دوران سلیمان علیه السّلام استفاذه می شد.و وهبنا لداود سلیمـن... • اذ عرض علیه بالعشی الصفنـت الجیاد. اسب، حیوانی مفید و کارآمد در جنگ های صدر اسلام بوده است.واعدوا لهم ما استطعتم من قوة ومن رباط الخیل ترهبون به عدو الله وعدوکم وءاخرین من دونهم... والعـدیـت ضبحا• فالموریـت قدحا• فالمغیرت صبحا• فاثرن به نقعا• فوسطن به جمعا.

💡 مشهورترین روایت دربارهٔ اصل و نسب عثمان این است که عثمان نوه سلیمان شاه بود که هنگام عبور از رود فرات سوار بر اسب در غرق شدن جان باخت.

💡 دل گفت کای مجیر هم از راه باز گرد کان اسب در سر آمد و آن نردبان شکست

💡 فلک به کام دل اهل فقر می گردد پیاده هرکه شد این اسب در کتل دارد

💡 همچنین پرورش اسب در این شهر موفقیت های چشم گیری داشته و این شهر محل پرورش اسب های فاخر و بسیار عالی میباشد.

💡 گر بلرزد نیزه اندر دست او روز نبرد مرد در جوشن بلرزد اسب در بَرْگُستوان

💡 از رخ خوب تو افگند اسب در صحرای جان شاه عشق تو که می زد گوی در میدان دل