احمد بن یحیی تجیبی

[ویکی فقه] تُجیبی، احمد بن یحیی بن وزیر، معروف به ابوعبداللّه مصری، محدّث، فقیه و نحوی بزرگ قرن دوم و سوم است.
در ۱۷۱ به دنیا آمد و از کسانی چون محمدبن ادریس شافعی، عبداللّه بن وَهْب، عمران بن موسی، شُعَیب بن لَیث، اَصبغ بن فَرَج (یا فرّوج) و پدرش یحیی بن وزیر حدیث شنید. محدّثان بزرگی مانند نسائی، حسین بن یعقوب مصری، ابوبکربن ابی داود و احمدبن حَمّاد از وی حدیث روایت کرده اند و برخی چون نسائی او را ثقه دانسته اند. تجیبی در شعر، ادب، نحو، انساب و تاریخ، عالم بود و از عبداللّه بن وهب نیز فقه آموخته بود. تجیبی زندگی خود را با کشاورزی در زمینهای اجاره ای می گذراند، اما چون نتوانست بخشی از سهم مالیات خود را بپردازد به زندان محمدبن مدبّر (والی خراج مصر ) افکنده شد و در سال ۲۵۰ یا ۲۵۱ در همان جا از دنیا رفت.
درگذشت
ابن حَجَر عسقلانی سال درگذشت او را ۲۶۵ در سن ۹۴ سالگی می داند و علاوه بر معرفی احمدبن یحیی، از فردی به نام محمدبن وزیر مصری نیز نام می برد و او را همان احمدبن یحیی یا برادرش می داند.

💡 نخستین علوی که با اهالی طالقان ارتباط برقرار کرد یحیی بن عبدا… (برادر نفس زکیه) از نوادگان حسن بن علی بود که در سال ۱۷۶ ه‍.ق وارد طالقان شد. هارون الرشید جهت سرکوبی، فضل بن یحیی برمکی را با لشکری متشکل از پنج هزار نفر مأمور دستگیری یحیی نمود. یحیی در زندان بغداد در گذشت.

💡 کنیه‌اش ابومحمد از مردم کوفه، فروشندۀ لباس‌های زیبا (سابری) و مورد اعتماد و راستگو بود. پدرش از جعفر بن محمد روایت کرده است. صفوان بن یحیی واقفی

💡 قاضی مجدالدین اسماعیل بن یحیی یکی از قضات، فقیهان و عالمان بنام قرن هشتم هجری بود.