ابی حسن بن ابی طالب

[ویکی نور] آبی حسن بن ابی طالب. عز الدین حسن یوسفی فرزند ابوطالب، معروف به فاضل آبی (منسوب به آبه آوه) و مکنّی به ابن الزبیب یا ابن ربیب، فقیه امامی سده 7ق می باشد.
وی از افاضل شاگردان جعفر بن حسن بن یحیی بن حسن بن سعید هذلی، معروف به محقق حلی بوده و با وی در بسیاری از مسائل، مباحثات حادّ داشته است.
آبی در برخی از مباحث فقه، آرای تازه ای ابراز کرده، از جمله، اقامه نماز جمعه را در عصر غیبت حرام می شمرده و نیز بهره زوجه را از میراث زوج، حتی در صورت داشتن فرزند از میت، شامل زمین نمی دانسته است. فتوای اخیر، تا آن دوران اختلاف مشهور بود، ولی پس از وی، رأی بسیاری از فقها در این مورد بر همان قرار گرفت و نظر مشاهیر متأخران نیز همان است.
اثر مشهور آبی در فقه، کشف الرموز در شرح مختصر نافع استادش محقق حلی است. وی در سال 672ق از تألیف این کتاب فراغت یافت.
تاریخ وفات او معلوم نیست.

💡 باب نخست این کتاب به زندگانی علی بن ابی طالب امام اول شیعیان اختصاص دارد و بیشترین حجم کتاب را نیز دربردارد. باب سوم به زندگی حسین بن علی و شرح ماجرای کربلا و یاران حسین در کربلا اختصاص دارد.

💡 بعد سه روز از مرگ عمر شورا در خانه عایشه جمع شدند. طلحه رای خود را به عثمان داد. سعدوقاص نیز به عبد الرحمن رای داد. زبیر هم حقش را به علی بن ابی طالب واگذار کرد.

💡 از نظر شیعه دوازده امامی عثمانیه کسانی هستند که با خلافت علی بن ابی طالب مخالف بوده و عثمان و قتل عثمان را بهانه قرار داده به کارشکنی در دولت او پرداخته و موجبات جنگ‌های جمل و صفین را فراهم آوردند.

💡 سید شرف‌الدین سهروردی یک عارف و صوفی بغدادی قرن ششم قمری متولد بغداد بود، که از عراق در دکن کشور هند وارد شُد. او از نسل سیزدهم علی بن ابی طالب و پسر سید محمود بن سید احمد بود.

💡 شیخ حرّ عاملی در کتاب فوائد الطوسیة می‌نویسد که صحیح است که اولین کسی که در اسلام تألیف کرد، علی بن ابی طالب بود که کتاب خدا (قرآن) را تألیف کرد، سپس سلمان فارسی، سپس …