ابوبکر محمد ابن منذر

[ویکی فقه] اِبْن ِ مُنْذِر، ابوبکر محمد بن ابراهیم بن منذر بن جارود نیشابوری (ح ۲۴۱-۲۹ شعبان ۳۱۸ق /۸۵۵ -۲۶ سپتامبر ۹۳۰م )، فقیه، محدث و مفسر مکی است.
ابواسحاق شیرازی تاریخ وفات وی را در ۳۰۹ یا ۳۱۰ق دانسته که صحیح نمی نماید. از جزئیات زندگی وی اطلاع چندانی در دست نیست؛ شاید او بخش آغازین تحصیلش را در نیشابور گذرانده باشد، ولی به هر صورت پیش از ۲۶۸ق در مصر حضور یافته و در آن جا نزد شاگردان شافعی چون محمد بن عبدالحکم (د ۲۶۸ق ) و ربیع بن سلیمان (د ۲۷۰ق ) فقه و حدیث آموخته است.اقامت ابن منذر در مصر حدو ۸ سال به طول انجامیده و با رفتن وی به مکه پایان پذیرفته است. در آن جا در محضر محدثانی چون محمد بن اسماعیل صائغ (د ۲۷۶ق ) دانش آموخت و تا پایان عمر مجاورت حرم گزید. از دیگر مشایخ او محمد بن میمون، اسحاق بن ابراهیم دبری و علی بن عبدالعزی هستند.
شاگردان
از شاگردان و راویانش کسانی چون محمد بن یحیی بن عمار دمیاطی، ابوبکر ابن مقری و ابوطاهر محمد بن ابراهیم اصفهانی را می توان نام برد.
مذهب فقهی
در باب مسائل فقهی، غالباً برآنند که ابن منذر از کسی تقلید نمی کرده است. همچنین سبکی از وی در کنار محمد بن جریر طبری و محمد بن خزیمه که هر کدام خود صاحب مذهب بوده اند، به عنوان مجتهد مطلق یاد کرده است؛ چنانکه ذهبی و نووی به عدم التزام وی به مذهبی خاص تصریح کرده اند.این مطلب را با توجه به گفته سبکی می توان بدین گونه تبیین کرد که ابن منذر اگر چه در عداد فقهای شافعی به شمار می آید، اما در مواردی از رأی شافعی عدول کرده و خود مجموعه فتاوایی داشته که او را چون صاحب مذهبی خاص مطرح کرده است.مقدسی به صراحت بیان می کند که مذهب ابن منذر در مَعافِر یمن رواج داشته است و این گفته بر ما معلوم می دارد که این مذهب دست کم تا اواخر سده ۴ق /۱۰م دارای پیروانی بوده است، لیکن در مورد رواج مذهب وی بیش از این اطلاعی در دست نیست.برخی از آراء خاص او را نویسندگان شافعی چون عبادی و سبکی مورد توجه قرار داده اند.
مقام فقهی
...

💡 ظاهراً قوای اعزامی توسط عبدالله برای کمک به محمد ابن احوص توفیق چندانی کسب نکرد، زیرا این سپاه با وجود حمایت اکثریت مردم زرنج در نبرد با اَبوعوف بن عبدالرحمان که سرکردگی خوارج را بر عهده داشت، پس از پیکاری سنگین مغلوب شد و حتی فرماندهٔ آنان، عزیز بن نوح به همراه تعداد زیادی از مردم کشته شد.

💡 سنن ابن ماجه ششمین کتاب از کتب صحاح سته است که توسط محمد ابن ماجه (۲۰۷ _ ۲۷۵ هجری) نوشته شده‌است. ابن ماجه از قزوین بوده که این شهر از مشهورترین شهرهای عراق عجم در آن زمان محسوب شده. او به علوم حدیث تسلط داشته و برای طلب حدیث به بصره، کوفه، بغداد، مکه، شام، مصر و ری سفر نموده‌است. او در تاریخ و تفسیر نیز دارای معلوماتی بود.

💡 شخصی به نام ابوالحسنی محمد ابن ماه بسیاری از این رباط‌ها را ساخته‌است. به‌خصوص در نواحی شرقی ایران. مسیر حرکت جادهٔ ابریشم که مهم‌ترین آنها «رباط چاهه» یا «رباط ماهی» خوانده می‌شد. رباط ماهی در ۶۶ کیلومتری شرق شهر مشهد واقع شده‌است و به صورت چهار ایوانی بنا گردیده و از مهم‌ترین یادگارهای دوره غزنوی می‌باشد.