ابوالنضر یحیی بن کثیر

[ویکی فقه] ابوالنضر یحیی بن کثیر (متوفای حدود ۱۵۰)، از اصحاب حسن بصری بوده و از عطاء بن سائب، تابعی معروف، روایت دارد.
ابوالنضر یحیی بن کثیر (متوفای حدود ۱۵۰) از اصحاب حسن بصری به شمار می رود و از عطاء بن سائب، تابعی معروف، روایت دارد. ابن حجر او را از جمله راویان امام جعفر بن محمد صادق (علیه السّلام) می شمارد و از ساجی نقل می کند که درباره او گفته است: به پیروی از مذهب تشیع، شهرت دارد. رجالیات عامه او را از حیث صحت روایت، ضعیف شمرده اند؛
ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، تهذیب التهذیب، ج۱۱، ص۲۶۷، شماره ۴۳۹.
ولی عمرو بن علی درباره او می گوید: از روی عمد لب به دروغ نگشوده است؛ گرچه گاه خطا یا اشتباه دارد. سال وفات او را مشخص نکرده اند، ولی وفات حسن بصری در سال ۱۱۰ و وفات عطاء بن سائب در سال ۱۳۶ و وفات امام صادق (علیه السّلام) در سال ۱۴۸ روی داده است. بنابراین، وی تا نیمه های قرن دوم حیات داشته است. طبرسی در تفسیر آیه «و اتوا به متشابها؛
بقره/سوره۲، آیه۲۵.
۱. ↑ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، تهذیب التهذیب، ج۱۱، ص۲۶۷، شماره ۴۳۹.
...

💡 تذکره‌ای از آوازها تحت عنوان اغانی توسط ابوعثمان یحیی بن مَرْزوق به نگارش درآمد و سپس توسط وی تقدیم عبدالله بن طاهر شد.

💡 کتاب لُب التواریخ تألیف یحیی بن عبداللطیف قزوینی به سال ۹۴۸ ه‍.ق است. این کتاب، تاریخی عمومی است که ذکر احوال محمد تا ایام شاه تهماسب اول را دربر مر گیرد. با توجه به نام کتاب، در واقع نویسنده فهرست وار به تاریخ سلسله‌ها پرداخته‌است.

💡 یحیی بن معاذ گوید اولیا اسپر غمهای خدای اند اندر زمین، صدّیقان ایشانرا می بویند، بوی ایشان بدل ایشان می رسد، مشتاق میگردند بخداوند خویش و عبادت زیادت همی کنند بر تفاوت اخلاق خویش.

💡 یحیی بن معاذ گفت: شادئی را خواستار باش که در آن اندوهی نبود و یا باندوهی حاصل شود که شادمانئی در آن نبود. یعنی اگر شادمانی فردوس خواهی، به دنیا محزون باش.

💡 نسخه خطی Arabe 2346 در Bibliothèque nationale de France شامل یک ترجمه عربی از ارغنون ارسطو است که از نسخهٔ ابن الخمار کپی شده‌است، و خود نیز از نسخهٔ استادش، یحیی بن عدی، کپی شده‌است.

💡 و از یحیی بن مُعاذ الرّازی رحمةاللّه علیه می‌آید که گفت: «بِئْسَ الصَّدیقُ صَدیقٌ تحتاجُ أنْ تقولَ له إُذکُرْنی فی دُعائک، و بئسَ الصّدیقُ صدیقٌ تحتاجُ أنْ تعیشَ معه بالمُداراةِ، و بئس الصّدیقُ صدیقٌ یُلجئک إلی الإعتذارِ فی زَلَّةٍ کانَتْ مِنک.»