ابو جعفر منصور عباسی

[ویکی فقه] ابوجعفر منصور عباسی از خلفای بنی عباس بود.
نخستین کسی بود که زمین و دیوارهای زمزم را با سنگ مرمر پوشاند.وی این کار را در دوران خلافت خویش آغاز کرد و پس مهدی عباسی آن را به پایان برد.

💡 شنيدم كه ابو جعفر عليه السلام فرمود: اى ابا نعمان ! مردم تو را فريب ندهند واز نفست غافل نكنند؛ هر چه به تو رسد همراه تو خواهد بود نه همراه آنان. روزت را بهبيهودگى سپرى مكن؛ چه همراه تو كسانى هستند كهعمل تو را ثبت مى نمايند. پس نيكوكارى كن كه هيچ چيزى را به جستجو و طلب نمى بينمكه از عمل نيك، كه گناه پيش را از ميان مى برد، بهتر باشد.

💡 انّه (الماءمون ) خرج الى الصيّد فاجتاز بطرف البلد فى طريقه و الصبيان يلعبون ومحمد واقف معهم... فلما اقبل الماءمون انصرف الصبيان هاربين و وقف ابو جعفر و لم يبرحمن مكانه. قال الماءمون يا غلام ما منعك من الانصراف مع الصبيانفقال له: محمد مسرعا... لم يكن بالطريق ضيق لا وسعه عليك بذهابى و لم يكن لىجريمه فاخشاها... فاعجبه كلامه... فقال له: ما اسمكقال محمد.بحار/50/92

💡 بنابر آن چه مرحوم آيت اللّه خويى در معجم الرجال آورده است،(369) از اين شخص بادو عنوان ياد شده است: 1) محمد بن الحسين بن سفيان البزوفرى، ابوجعفر 2) محمد بنالحسين البزوفرى، ابو جعفر.

💡 حديث: 9 ابى رحمه اللهقال حدثنى محمد بن ابى القاسم عن محمد بن على الكوفى عن محمد بن اسلم الجبلى عنعبدالرحمن بن اسلم عن ابيه قال قال ابو جعفر عليه السلام منقتل مومنا متعمدا اثبت الله تعالى عليه جميع الذنوب و برىالمقتول منها و ذلك قول الله تعالى (اريد ان تبوء ياثمى و اثمك فتكون من اصحابالنار.)

💡 گفت: ابو جعفر مرا رشك (210) فرمودى - گاه به زنى و گاه به كنيزكى - تا شبىبه خانه وى در شدم. زنى را ديدم با جمال وكمال. گفتم: تو كيستى ؟ گفت: من زن ابوجعفرم - و من از فرزندان عمار ياسرم. گفت:من چون اين سخن شنيدم چندان رشك به من برآمد كه خود را نگه نتوانستم داشت. پيش پدرشدم و گفتم: ابوجعفر تو را دشنام مى دهد و عباسيان را جفا مى كند و خبرها گفتم كه از آنهيچ نبود.

💡 116- نيكوكارى كن ! شنيدم كه ابو جعفر عليه السلام فرمود: اى ابا نعمان ! مردم تو را فريب ندهند واز نفست غافل نكنند؛ هر چه به تو رسد همراه تو خواهد بود نه همراه آنان. روزت را بهبيهودگى سپرى مكن؛ چه همراه تو كسانى هستند كهعمل تو را ثبت مى نمايند. پس نيكوكارى كن كه هيچ چيزى را به جستجو و طلب نمى بينمكه از عمل نيك، كه گناه پيش را از ميان مى برد، بهتر باشد.